امیرهوشنگ جزی‌زاده درگذشت

امیرهوشنگ جزی‌زاده، هنرمند برجسته و پیشکسوت هنرهای تجسمی ایران، سحرگاه پنجشنبه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در سن ۹۲ سالگی به دلیل کهولت سن دار فانی را وداع گفت.

به گزارش ایلنا، این فقدان سنگین، همچون سایه‌ای سنگین بر هنرهای تجسمی ایران و اصفهان نشسته است چرا که استاد جزی‌زاده نه‌تنها یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های این حوزه در ایران بود بلکه آثارش با تلفیق زیبایی شناسی سنتی و نگاه نو در کاربرد آن در تزیینات معماری جلوه‌ای متفاوت و بی‌نظیر از هنر ایرانی خلق کرده است.

استاد جزی‌زاده در هفتم اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۱۲ در اصفهان متولد شد و بیش از هشت دهه از عمر خود را در مسیر خلق آثار هنری گذراند. در کارنامه هنری او، آثاری در حوزه‌های مختلفی چون نگارگری، طراحی، نقاشی ایرانی، صنایع دستی، فرش، معماری و طراحی شهری به چشم می‌خورد.

این هنرمند بی‌نظیر اصفهانی همواره در آثار خود نگاهی تلفیقی میان سنت و نوآوری داشت و با بهره‌گیری از اصول هنر ایرانی، توانست این اصول را در قالب‌های نوین و با دیدگاهی خلاقانه عرضه کند.

جالبترین خبرهای روز

• نوشته پشت سر رهبر انقلاب در دیدار با مردم قم جلب توجه کرد

• توییت عجیب ترامپ در مورد مشهد؛ بی‌بی‌سی: ترامپ دروغ می‌گوید!
• سود سهام عدالت به حساب بیش از ۴۴ میلیون نفر واریز شد
• حداقل حقوق بازنشستگان تامین اجتماعی ۲۳.۷۹۰.۰۰۰ تومان شد

آثار استاد جزی‌زاده در زمینه‌های مختلف، به‌ویژه در حوزه‌های خاتم‌کاری و قلم‌زنی، ماندگاری ویژه‌ای یافته است چراکه طراحی‌های او که مبنای آثار استادان نامدار این رشته‌ها قرار گرفته، بر فلزات و چوب‌ها اجرا شد و به عنوان گنجینه‌ای از هنرهای سنتی ایران در موزه‌ها و مجموعه‌های هنری ایران و جهان حفظ شده است.

علاوه بر این، طراحی‌های استاد در عرصه فرش نیز همچنان الهام‌بخش بسیاری از قالیبافان و هنرمندان این عرصه است.

حضور استاد جزی‌زاده در سیمای شهری اصفهان نیز برجسته بود. از آرایه‌های معماری بناهایی چون آرامگاه صائب تبریزی و هتل عباسی تا طراحی تابلوهای شش ضلعی نام خیابان‌ها با نقوش اسلیمی، همگی نشان از نگاهی عمیق و زیباشناسانه به هنر ایرانی دارند.

جزی زاده هنری را می‌خواست که نه فقط در تابلوها بلکه در زندگی روزمره و در فضاهای شهری جریان داشته باشد؛ این‌چنین بود که آثار او جزئی از هویت بصری و فرهنگی شهر اصفهان و ایران شد.

استاد امیرهوشنگ جزی‌زاده در طول سال‌های فعالیت خود، مرز میان هنر و کارکرد را از میان برداشت و به هنر بُعدی کاربردی بخشید.

درگذشت این هنرمند پایان یک دوران خلاقانه و پربار در عرصه هنرهای تجسمی ایران است اما آثار و اندیشه‌های او همچنان در ذهن‌ها و دل‌ها زنده خواهد ماند.