تصاویر| مرسدس بنز اتاق شکاری ۴۵۰SLC؛ یک خودروی لوکسِ ۵۴ ساله

فرادید| مرسدس بنز اتاق شکاری 450SLC، که با کد شاسی C107 شناخته می‌شود، یک خودروی لوکس کوپه چهار سرنشین بود که توسط شرکت Mercedes-Benz در اشتوتگارت، آلمان، طراحی و تولید شد. این مدل در اکتبر ۱۹۷۱ در نمایشگاه خودرو پاریس معرفی شد و به عنوان بخشی از سری SL/SLC (R107/C107)، نسخه کوپه با فاصله محوری بلند‌تر از مدل roadster R107 SL بود.

به گزارش فرادید، ۴۵۰ SLC به عنوان یک گرند تورر طراحی شد که ترکیبی از عملکرد اسپرت، راحتی لوکس، و فضای داخلی جادار برای چهار سرنشین را ارائه می‌داد. این خودرو با موتور V8 قدرتمند و طراحی کلاسیک (کار فریدریش گایگر)، جایگاه ویژه‌ای در میان خودروهای لوکس دهه ۱۹۷۰ داشت. تولید ۴۵۰ SLC از ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۰ ادامه یافت و حدود ۳۱,۷۳۹ دستگاه (از کل ۶۲,۸۸۸ دستگاه SLC) ساخته شد. قیمت پایه در ۱۹۷۲ حدود ۲۰,۰۰۰ دلار بود (معادل حدود ۱۵۰,۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۵ با احتساب تورم). ۴۵۰ SLC در بازارهای جهانی، به‌ویژه ایالات متحده، اروپا، و خاورمیانه، موفقیت چشمگیری کسب کرد و به دلیل موفقیت در رالی‌ها (مانند رالی Ivory Coast ۱۹۷۳) و ظاهر در فیلم‌ها (مانند The French Connection II، ۱۹۷۵)، شهرت یافت.

تاریخچه مرسدس بنز اتاق شکاری 450SLC​

Mercedes-Benz ۴۵۰ SLC برای رقابت با گرند توررهای لوکس مانند Jaguar XJS، BMW ۶ Series (E24)، و Porsche ۹۱۱ طراحی شد. توسعه سری R107/C107 از اواخر دهه ۱۹۶۰ آغاز شد و با هزینه‌ای حدود ۵۵۰ میلیون مارک آلمان (معادل حدود ۱.۶ میلیارد دلار ۲۰۲۵) انجام گرفت. طراحی فریدریش گایگر با خطوط صاف، جلوپنجره کلاسیک مرسدس، و سقف ثابت کوپه (با ستون‌های نازک و شیشه‌های بزرگ) ظاهری مدرن و باوقار ارائه داد. ۴۵۰ SLC به عنوان نسخه کوپه سری SL معرفی شد و با فاصله محوری ۲.۸۲ متر (نسبت به ۲.۴۶ متر R107 SL)، فضای داخلی بیشتری برای سرنشینان عقب فراهم می‌کرد.۴۵۰ SLC با موتور ۴.۵ لیتری V8 عرضه شد و در سال‌های بعدی مدل‌های مشابه مانند ۳۵۰ SLC (موتور ۳.۵ لیتری V8) و ۲۸۰ SLC (موتور ۲.۸ لیتری ۶ سیلندر) به خط تولید اضافه شدند.

این خودرو در رالی‌های دهه ۱۹۷۰ موفقیت‌های قابل توجهی کسب کرد، از جمله قهرمانی Björn Waldegård در رالی Ivory Coast ۱۹۷۳ و رالی Safari ۱۹۷۴ با ۴۵۰ SLC. نسخه رالی ۴۵۰ SLC ۵.۰ (۱۹۷۸) با موتور ۵.۰ لیتری و بدنه آلومینیومی سبک‌تر، در رالی Bandama ۱۹۷۹ اول شد.در سال ۱۹۷۳، ۴۵۰ SLC فیس‌لیفتی برای رعایت استانداردهای ایمنی ایالات متحده (مانند سپرهای بزرگ‌تر) دریافت کرد و در ۱۹۷۸، نسخه ۴۵۰ SLC ۵.۰ با بهبودهای آیرودینامیک و موتور قوی‌تر معرفی شد.

تولید ۴۵۰ SLC در ۱۹۸۰ پایان یافت و جای خود را به ۳۸۰ SLC (در ایالات متحده) و ۵۰۰ SLC (در اروپا) داد. سری C107 تا ۱۹۸۱ ادامه داشت و سپس با W126 SLC جایگزین شد. امروزه، ۴۵۰ SLC به دلیل طراحی کلاسیک و موفقیت‌های رالی، در میان کلکسیونرها محبوب است و در حراجی‌ها (مانند RM Sotheby’s ۲۰۲۴) با قیمت‌های ۲۰,۰۰۰ تا ۸۰,۰۰۰ دلار (به‌ویژه برای ۴۵۰ SLC ۵.۰ در شرایط بکر) معامله می‌شود. موزه مرسدس-بنز در اشتوتگارت نمونه‌هایی از ۴۵۰ SLC را به نمایش می‌گذارد.

سیستم فنی و مهندسی مرسدس بنز 450SLC

مرسدس بنز اتاق شکاری 450SLC بر پایه شاسی unibody فولادی با تعلیق مستقل طراحی شده بود. ابعاد آن شامل طول ۴.۷۵ متر، عرض ۱.۷۹ متر، ارتفاع ۱.۳۳ متر، و وزن خالی حدود ۱,۶۵۰-۱,۷۵۰ کیلوگرم بود. بدنه از فولاد با پوشش ضدزنگ و رنگ‌های متالیک ساخته شده بود و ضریب درگ آیرودینامیک حدود ۰.۳۸ بود.

موتور و پیشرانه: ۴۵۰ SLC با موتورهای بنزینی V8 عرضه شد:

۴۵۰ SLC (M117): V8، ۴.۵ لیتر، ۲۲۵ اسب بخار (۱۶۸ کیلووات) در ۵,۰۰۰ دور در دقیقه، ۳۷۸ نیوتن‌متر در ۳,۰۰۰ دور در دقیقه (۱۹۰ اسب بخار در نسخه‌های ایالات متحده به دلیل استانداردهای آلایندگی).

۴۵۰ SLC ۵.۰ (۱۹۷۸، M117): V8، ۵.۰ لیتر، ۲۴۰ اسب بخار (۱۷۹ کیلووات)، ۴۰۰ نیوتن‌متر، با بدنه آلومینیومی سبک‌تر (وزن ۱,۵۸۰ کیلوگرم).

انتقال قدرت از طریق گیربکس ۳ سرعته اتوماتیک (بعداً ۴ سرعته در برخی مدل‌ها) به چرخ‌های عقب (rear-wheel drive) انجام می‌شد. سیستم سوخت‌رسانی تزریق مکانیکی Bosch (KE-Jetronic) بود. مخزن سوخت ۹۰ لیتری برد را به ۶۵۰-۹۵۰ کیلومتر می‌رساند. مصرف سوخت ۱۲-۱۶ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر بود، با انتشار CO2 حدود ۲۸۰-۳۸۰ گرم بر کیلومتر.

طراحی و آیرودینامیک: طراحی با خطوط صاف، سقف ثابت کوپه، جلوپنجره کلاسیک، و کروم فراوان بود. تعلیق جلو مستقل دوجناغی (double-wishbone) و عقب مستقل نیمه‌دنباله‌ای (semi-trailing arm) با فنرهای مارپیچ بود. ترمزها دیسکی چهارچرخ (ventilated جلو) با تقویت‌کننده هیدرولیکی بودند. چرخ‌ها ۱۴ اینچی (۱۵ اینچی در ۴۵۰ SLC ۵.۰) با تایرهای Michelin یا Pirelli بودند. کابین برای ۴ سرنشین با چرم یا MB-Tex، چوب گردو، و داشبورد آنالوگ طراحی شده بود و شامل سیستم صوتی Becker، تهویه دستی/اتوماتیک، شیشه‌های برقی، و فرمان هیدرولیک بود.

ایمنی شامل مناطق مچاله‌شونده (crumple zones)، کمربندهای ایمنی سه‌نقطه‌ای، ستون فرمان تلسکوپی، و رول‌بار داخلی بود. در نسخه‌های رالی، ۴۵۰ SLC ۵.۰ با بدنه آلومینیومی (کاپوت، درها، و صندوق) و قفس ایمنی (roll cage) تقویت شده بود.ایمنی و دوام: ۴۵۰ SLC با شاسی unibody و فولاد ضدزنگ، دوام استثنایی داشت (تا ۵۰۰,۰۰۰+ کیلومتر با نگهداری مناسب). تست‌های تصادف NHTSA (معادل ۴ ستاره مدرن) ایمنی بالای آن را تأیید کرد. ساختار کوپه و ستون‌های تقویت‌شده، ایمنی را در واژگونی‌ها افزایش می‌داد.

عملکرد

Mercedes-Benz ۴۵۰ SLC عملکردی برجسته برای گرند توررهای دهه ۱۹۷۰ داشت:

• سرعت:
  • ۴۵۰ SLC: حداکثر ۲۱۵-۲۲۰ کیلومتر در ساعت (۱۳۳-۱۳۷ مایل در ساعت).
  • ۴۵۰ SLC ۵.۰: حداکثر ۲۲۵-۲۳۰ کیلومتر در ساعت.
• شتاب:
  • ۴۵۰ SLC: ۰ تا ۱۰۰ در ۸.۵-۸.۸ ثانیه.
  • ۴۵۰ SLC ۵.۰: ۰ تا ۱۰۰ در ۷.۸-۸.۰ ثانیه.
• برد: ۶۵۰-۹۵۰ کیلومتر با مخزن ۹۰ لیتری.
• نرخ صعود: توانایی صعود شیب‌های ۳۰-۳۵% با بار کامل.
• فاصله توقف: توقف از ۱۰۰ به ۰ در حدود ۴۱-۴۴ متر.

۴۵۰ SLC در اتوبان‌های اروپا و مسیرهای پرپیچ‌وخم عملکردی نرم و پایدار ارائه می‌داد. موتور V8 با گشتاور بالا (۳۷۸-۴۰۰ نیوتن‌متر) شتاب قوی برای سبقت فراهم می‌کرد. تعلیق مستقل و مرکز ثقل پایین، هندلینگ خوبی (شتاب جانبی ۰.۸۵ g در تست‌های Car and Driver ۱۹۷۴) ایجاد می‌کرد. نسخه رالی ۴۵۰ SLC ۵.۰ با وزن سبک‌تر و تنظیمات تعلیق اسپرت، در رالی‌های آفریقایی (مانند Safari ۱۹۷۴) برتری داشت و سرعت ۲۳۰ کیلومتر در ساعت را ثبت کرد. در مقایسه با Jaguar XJS (سرعت ۲۴۰ کیلومتر در ساعت، ۰-۱۰۰ در ۷.۶ ثانیه)، ۴۵۰ SLC کندتر اما جادارتر و لوکس‌تر بود.

۴۵۰ SLC با فناوری‌های پیشرفته (مانند تزریق سوخت و مناطق مچاله‌شونده) و دوام استثنایی، استانداردهای گرند توررها را ارتقا داد. این خودرو در رویدادهای کلاسیک مانند Pebble Beach Concours d’Elegance و Goodwood Festival of Speed شرکت می‌کند و در بازار کلکسیونرها، به‌ویژه ۴۵۰ SLC ۵.۰، بسیار ارزشمند است. موزه مرسدس-بنز در اشتوتگارت و مجموعه‌های خصوصی نمونه‌هایی از ۴۵۰ SLC را حفظ کرده‌اند، که جایگاه آن را به عنوان یکی از نمادهای مهندسی و طراحی دهه ۱۹۷۰ تثبیت کرده است.