آمریکا دیگر به دفاع از اروپا نخواهد آمد

هیچ دولتی در جهان نمی‌تواند پیش‌بینی کند  ترامپ در آینده چه آسیبی به معاهدات بین‌المللی وارد خواهد کرد. در این فضای مبهم، کشورهایی که بودجه نظامی خود را افزایش داده و در برابر تهدیدات او مرعوب نمی‌شوند، برنده‌ بازی قدرت خواهند بود.

به گزارش «شایانیوز» به نقل از عصر ایران The i Paper نوشت: در ۲۳ مارس، آلمان رسماً یک سال از انتخاباتی را پشت سر می‌گذارد که به ائتلاف بی‌فروغ صدراعظم اولاف شولتس پایان داد. هیچ‌کس برای پایان این دوره سوگواری نکرد و کمتر کسی جانشین او را ستایش خواهد کرد.

اما با وجود اینکه فریدریش مرتس اشتباهاتی داشته و بسیاری از اصلاحات اولیه‌ای که وعده داده را به سرانجام نرسانده، این رهبر جدید آلمان سزاوار تحسینی بیش از آن چیزی است که دریافت می‌کند. به ویژه اگر دوره تصدی او را با سر کی‌ئر استارمر در بریتانیا مقایسه کنیم.

مرتس در حال بیدار کردن هم‌وطنان خود از بهت جمعی و بیان برخی حقایق تلخ است.

او به آن‌ها می‌گوید آلمان باید نیروهای مسلح خود را بازسازی کند و سریع هم این کار را انجام دهد. باید درک کند  «صلح» تنها زمانی تضمین می‌شود که کشورها قدرتمند باشند .مفهومی که به دلیل تاریخ آلمان، پذیرش آن دشوار است.

مرتس همچنین می‌گوید: آلمان باید دست از وسواس در مورد مازاد بودجه بردارد و وام‌های کلان بگیرد، اقتصاد خود را مدرن‌سازی کند و از وابستگی‌های سه‌گانه‌اش به روسیه (برای انرژی)، چین (برای صادرات) و آمریکا (برای امنیت) رها شود.

 خلاصه اینکه، زمان آن رسیده که سرسخت‌تر شود و جهان را آن‌گونه که هست ببیند، نه آن‌طور که بسیاری دوست دارند باشد.

جالبترین خبرهای روز

• نوشته پشت سر رهبر انقلاب در دیدار با مردم قم جلب توجه کرد

• توییت عجیب ترامپ در مورد مشهد؛ بی‌بی‌سی: ترامپ دروغ می‌گوید!
• سود سهام عدالت به حساب بیش از ۴۴ میلیون نفر واریز شد
• حداقل حقوق بازنشستگان تامین اجتماعی ۲۳.۷۹۰.۰۰۰ تومان شد

تمام این‌ها تنها در یک سال.

مرتس همچنین به چیزی می‌اندیشد که پیش از این، حداقل در آلمان، غیرقابل‌تصور بود. او با علم به اینکه دیگر کار با دونالد ترامپ، که تهدیدهایش در مورد گرینلند تنها به تنش‌ها دامن زده، امنیت ندارد، دستور بازنگری در دستگاه امنیت خارجی کشور را صادر کرده است.

مرتس آشکارا در مورد این چشم‌انداز صحبت می‌کند که آمریکا دیگر به دفاع از اروپا نخواهد آمد.

در روزهای اخیر، مرتس فاش کرد که مذاکرات اولیه‌ای با امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، بر سر امکان پیوستن به چتر هسته‌ای آن کشور داشته است. امری که بر فراخوان او برای توسعه یک استراتژی امنیتی مستقل و قوی‌تر برای اروپا تأکید می‌کند.و این در حالی است که او فردی است که سوابقش در سیاست و تجارت تا همین اواخر، بسیار بیشتر از اکثر آلمانی‌های دیگر، همسو با آمریکا بوده است. به نظر می‌رسد استارمر نیز بسیاری از همین تفکرات را دارد، اما جرأت بیان علنی آن‌ها را ندارد.

مرتس نفر اول اروپا می‌شود؟

با این حال، نظام سیاسی آلمان دولت‌ها را ملزم به تشکیل شدن از احزاب مختلف می‌کند. یک توافق قانون اساسی پس از جنگ (جهانی دوم) که تا همین اواخر یک فضیلت محسوب می‌شد و اجماع و مصالحه را به ارمغان می‌آورد، اما اکنون از سوی بسیاری یک رذیلت تلقی می‌شود، چرا که کندتر و مبتنی بر شور و مشورت بیشتر است. این موضوع واقعاً باید برای مرتس مانع‌تراشی کند.

در مقایسه، استارمر اکثریتی با بیش از ۱۵۰ نماینده پارلمان در اختیار دارد، و با این حال دولت او به دلیل ضعف رهبری دچار لکنت و تزلزل شده است. میراثی که به او رسید، هرچند بد بود، اما بدتر از آن چیزی نبود که همتایانش در سراسر اروپا، در کانادا، استرالیا، ژاپن و دیگر کشورهای هم‌فکر با آن روبرو بودند.

در صحنه بین‌المللی، مرتس در حال ایفای نقش به عنوان سیاستمدار برجسته قاره است. او هفته گذشته در سخنرانی افتتاحیه کنفرانس امنیتی مونیخ، که ترکیبی از تحقیر مؤدبانه برای جهان‌بینی «اول آمریکا»ی ترامپ و هشدار به هموطنانش برای سرسخت‌تر شدن بود، گفت: دیگر نمی‌توان آزادی را امری بدیهی تلقی کرد.

او اعلام کرد که جنگ‌های فرهنگی، ساخته اروپا نیستند: ما به حمایت‌گرایی و تعرفه‌ها اعتقاد نداریم؛ ما بحران اقلیمی را همان‌گونه که هست می‌بینیم.

 و هنگامی که با ترامپ یا درباره او صحبت می‌کند، مرتس آن چاپلوسی را که مشخصه دیگران بوده است، از خود نشان نمی‌دهد.

اگر روندهای فعلی تا سال ۲۰۲۹ ادامه یابد، آلمان به هدف ناتو مبنی بر صرف ۳.۵ درصد از تولید ناخالص داخلی برای هزینه‌های مستقیم دفاعی و ۱.۵ درصد دیگر برای زیرساخت‌های حیاتی دست خواهد یافت. بیش از یک تریلیون یورو برای این منظور تأمین می‌شود که بیشتر آن از طریق استقراض است. در مقابل، بریتانیا دستیابی به این هدف را تا آخرین لحظه ممکن، یعنی سال ۲۰۳۵، به تعویق انداخته و بیشتر بودجه اضافی نیز در سال‌های پایانی تخصیص خواهد یافت.

پس از مونیخ، استارمر پیشنهاد تسریع این فرآیند را داد، اما از سوی وزارت خزانه‌داری به او گفته شد که پولی برای این کار وجود ندارد.

با این حال، هیچ‌کدام از این‌ها تأثیر چندانی بر افزایش محبوبیت مرتس در نظرسنجی‌ها نداشته است. حزب راست افراطی «آلترناتیو برای آلمان» (AfD) با ۲۷ درصد آرا همچنان در کل پیشتاز است، در حالی که «اتحادیه دموکرات مسیحی» (CDU) به رهبری مرتس تنها ۲۴ درصد آرا را دارد. محبوبیت شخصی مرتس نیز با رضایت تنها ۲۳ درصدی، در وضعیت نامطلوبی باقی مانده است. تنها حدود نیمی از حامیان CDU از رهبر خود ابراز رضایت کرده‌اند.

تسلی خاطر مرتس شاید این باشد که سرنوشت دیگران را در نظر بگیرد. با وجود اینکه او روزانه با موانعی در دستور کار اصلاحات خود روبروست، اما با چالش رهبری مواجه نیست. ممکن است زمزمه‌هایی از درون حزب خودش شنیده شود، اما نه بیشتر. این وضعیت فاصله زیادی با موقعیت روز به روز متزلزل‌تر استارمر دارد.

اما یک تاریخ در تقویم، مرتس و رهبران دیگر احزاب اصلی  را  نگران می‌کند. در ۶ سپتامبر، رأی‌دهندگان در ایالت شرقی «زاکسن-آنهالت» به پای صندوق‌های رأی می‌روند.

محبوبیت شکننده مرتس 

حزب AfD در حال حاضر با حدود ۳۹ درصد آرا، با اختلاف زیاد از بقیه پیشتاز است، در حالی که CDU با ۲۶ درصد در رده دوم قرار دارد و بقیه با فاصله زیادی عقب هستند. آیا این اتفاق، سرآغاز دنیای نگران‌کننده جدیدی در سیاست آلمان خواهد بود؟

نشانه‌هایی وجود دارد که رأی به افراط‌گرایان ممکن است در حال تضعیف باشد، که بخشی از آن به دلیل رسوایی‌های مالی و اخلاقی در حوزه‌های محلی و بخشی دیگر به دلیل انزجار رأی‌دهندگان از ترامپ است. آیا مرتس می‌تواند از این موضوع به عنوان سلاحی علیه AfD استفاده کند؟ چنین ایده‌ای پیش از این غیرقابل‌تصور بود.

از بسیاری جهات، سیاست در اروپا با سرعت به سوی ناشناخته‌ها در حرکت است. هیچ دولتی نمی‌تواند پیش‌بینی کند که ترامپ در آینده چه آسیبی وارد خواهد کرد. اما رهبرانی که در برابر او می‌ایستند و با شهروندان خود با صراحت رفتار می‌کنند، ممکن است بیشترین شانس بقا را داشته باشند.