به گزارش بازیگر 360 ، سکانس افتتاحیه دادگاه در فیلم «جدایی نادر از سیمین» ساختهی اصغر فرهادی، نمونهای مثالزدنی از شروعی است که بدون جلوهگری یا تشریفات سینمایی، تماشاگر را مستقیماً درون قلب درام میبرد. این سکانس نه صرفاً شروع داستان، بلکه نمایانگر تمام جهانبینی فیلم است: جهانی پر از منطقهای متضاد، حقیقتهای نسبی و قضاوتهای دشوار.
در همان چند دقیقه نخست، فرهادی با سادهترین ابزارها یکی از پیچیدهترین موقعیتهای انسانی را خلق میکند. دوربین در موقعیت قاضی قرار دارد، یعنی ما ـ تماشاگران ـ داور ماجرا خواهیم بود. هیچ موسیقیای احساساتمان را هدایت نمیکند، قاب بیحرکت است و دو شخصیت روبهروی ما با صداقت و منطق از خواستههایشان میگویند. نتیجه؟ از همان ابتدا درگیر «انتخاب» میشویم؛ اینکه حق با کدام است؟ و مهمتر از آن، آیا اصلاً کسی حق مطلق دارد؟
سادگی این صحنه فریبنده است. در دل همین میزانسن تخت، فرهادی بزرگترین تم فیلم را معرفی میکند: برخورد ظاهراً منطقی دو انسان که هر دو دلیل موجهی دارند اما هر تصمیمشان، به سلسلهای از بحرانهای اخلاقی منتهی میشود.
این همان نکتهای است که سکانس را به مرجع آموزشی در سینمای معاصر ایران و حتی جهان بدل کرده است؛ نمونهای از اینکه چگونه میتوان با کمترین بیان، بیشترین جهان را ساخت.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0