چرا تهران «خالی» نشد؟

برآوردهای جنگ ۱۲ روزه نشان می‌داد که  حدود دو سوم جمعیت شبانه تهران –ساکنان پایتخت- شهر را ترک  و عمدتاً به استان‌های شمالی سفر کرده‌اند تا اوضاع عادی شود؛ چیزی نزدیک به ۶ میلیون نفر که البته آن‌جا هم آمار رسمی، این رقم را نه تأیید کرد و نه تکذیب.

به هر ترتیب شواهد کنونی اما گویای آن است که سفررفته‌های این جنگ تا این لحظه به شکل قابل‌توجهی کمتر از جنگ نیمه اول امسال بوده‌اند.

اولین پاسخی که سفرنرفته‌ها در تهران درباره علت این تصمیم‌شان اعلام می‌کنند، «جیب خالی» است.

در عین حال برداشت برخی دیگر از تهرانی‌ها از حملات این روزها احتمالاً درگیری‌هایی با جنس متفاوت از «جنگ شهری» است که این نیز به نوعی روی این تصمیم تأثیر گذاشته است.

ورود چند میلیون نفری مسافر به شهرها و روستاهای مازندران و همچنین گیلان طی دوره جنگ ۱۲ روزه منجر به نایاب‌شدن یکسری مواد غذایی و مصرفی شد و حتی در روزهای اولیه مسافرت‌ها برای ساعاتی و روزهایی، دسترسی به سوخت خودروها نیز با اختلال سنگین روبه‌رو شده بود.اما یک دلیل چهارمی هم وجود دارد که وزن آن روی این تصمیم دست‌کمی از عوامل مطرح‌شده ندارد؛ «ترس از تخریب خانه». 

روایت‌‌هایی که حادثه‌دیدگان جنگ قبلی درباره «تخریب‌های جزئی یا شدید» ساختمان‌ها در محافل خانوادگی مطرح کردند، در جنگ کنونی روی رفتار شهروندان تاثیر گذاشته است.

و اما دلیل پنجم خالی نشدن تهران، برداشتی است که برخی شهروندان از طول دوره جنگ و مدت زمان تعطیلی‌ها دارند.