ما دل خوشیم به ققنوس ها

هزاران هموطن، چه نظامی و چه غیرنظامی در بمباران های اخیر کشته شدند و ما مردم ایران عزادار شهادت آنها هستیم. در این میان اما سازمان هلال احمر اعلام کرد که طی ۲۰ روز جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل علیه کشورمان و تخریب گسترده ساختمان های مسکونی، اداری و تجاری تا کنون موفق شدند ۶۰۰ هموطن را زنده از زیر آوارها خارج کنند.

تصاویر مربوط به نجات برخی از این هموطنان انگار چیزی شبیه معجزه است. معجزاتی که در کشاکش نبرد اتفاق افتادند تا یادمان باشد دست خدا همراه ماست. این نجات ها و این زنده ماندن ها و نفس کشیدن ها، کورسوی امیدی است برای جنگیدن و باخت ندادن. فکر می کنم یکی از صحنه های نفس گیر و در عین حال امیدبخش عملیات های نجات مربوط به حلما کوچولو بود. دختر زیبای تبریزی که از تخریب بسیار شدید یک ساختمان جان سالم بدر برد.

بیا بازی ببین

تمام خانواده دخترک در زیر آوار جان دادند اما حلما سالم و بدون جراحت خاصی به بیمارستان منتقل شد. او هنوز نمی داند که خانواده اش به شهادت رسیدند. با همه ایران غریبی می کند و دنیای کودکانه اش پر از گریه و شب بیداری و کابوس شده… و حتما نمی داند همه ایران اکنون او را دختر خودشان می دانند.

 حلما اکنون نماد مظلومیت کودکانی است که در ایران مزه تلخ جنگ را می چشند و تا ابد با ترس های درونی روبرو خواهند بود. اما در عین حال رهایی معجزه گونه او از مرگ ما را به یاد ققنوس می اندازد. پرنده ای اساطیری که از خاکستر سربرآورده و دوباره متولد می شود.

 ققنوس نمادی است از رویش امید در تاریک ترین و سخت ترین روزهای ناامیدی و چقدر ما دلخوشیم به همین ققنوس ها…