بدون تردید یکی از تلخترین اتفاقاتی که در سال ۱۳۷۷ برای ورزش ایران به وقوع پیوست، مرگ دلخراش سیروس قایقران و فرزند دلبندش بود. اتفاقی تلخ که هنوز هم یادآوری آن برایمان آزاردهنده است.
بیا بازی ببین
 ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت! |
|
 ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!! |
۱۸ فروردین سال ۱۳۷۷ در حالی آغاز شد که جامعه فوتبال ایران از همان زمان شمارش معکوس خود برای حضور در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه را آغاز کرده و سراسر هیجان و انگیزه بود ولی ناگهان خبری آمد که مثل توپ صدا کرد و همچون آب سردی بر پیکره فوتبال ما نشست. سیروس قایقران، کاپیتان اسبق تیم ملی و اسطوره فوتبال گیلان در جاده شمال تصادف کرد و همراه با پسر عزیزش، راستین قایقران جان به جانآفرین تسلیم کردند!
این خبر آنقدر تلخ بود که وقتی به استان گیلان رسید، رشت و انزلی حالت نیمهتعطیل پیدا کردند و مردم با چشمانی گریان به دنبال ماجرا بودند. سیروس قایقران ۱۸ فروردین ۱۳۷۷ چشم از جهان فرو بست و مسافر آسمان شد تا چند روز بعد تشییع جنازهای باشکوه برایش برگزار شود و پدر و پسر در آرامگاه روستای کلیور برای همیشه آرام گیرند.
در آن روز مردی را از دست دادیم که به معنای واقعی کلمه بامعرفت و خوشاخلاق بود طوری که هنوز هم همبازیانش در تیم ملی و ملوان از او به نیکی یاد میکنند.
سیروس قایقران همراه با تیم ملی فوتبال کشورمان قهرمان بازیهای آسیایی ۱۹۹۰ پکن شد و سابقه حضور در بازیهای آسیایی ۱۹۸۶ سئول و همچنین جام ملتهای آسیا ۱۹۸۸ دوحه و ۱۹۹۲ هیروشیما را هم داشت. روحش شاد و یادش گرامی.
بیشتر بخوانید: کیروش: هیچ تضمینی برای پیروزی نمیدهم/ با فرگوسن؟ نه مشورت نکردم
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0