جمع مستان گِرد پرچم سرافراز ایران

باشگاه خبرنگاران جوان – چند صباحی است ایمان آوردم به آن که حکایت ما ایرانی‌ها، روایت قمارباز نابلدی است که عاشق مادام دل باختن به ذره ذره وطن است.

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!

لابد این هم صادق است که ایرانی‌ بودن مرز ندارد و کوچک و بزرگ نمی‌شناسد، گاه‌گاهی در بی‌بی ۹۸ ساله متبلور می‌شود و دمی دیگر در غنچه‌ای نورسیده.

حتی باور دارم جادوی کلام فردوسی را، کلامی که مصداقی است از جانا سخن از زبان ما می‌گویی؛ وقتی می‌گوید، از ایرانم از شهر آزادگان/ که ایران بهشت است یا بوستان/ همی بوی مشک آید از بوستان.

بی‌بروبرگرد و چشم بسته هم می‌گویم، چهره‌ ما وطن است و صدایمان وطن و قامتمان قامت وطن؛ همان مهر جاودان.

نامی که زیر گوشمان اذان می‌شود و نبضی که در سینه‌هایمان تپش می‌گیرد؛ وطن همان واژه‌ای است که در شعرها «چو ایران نباشد تن من مباد» می‌شود و در نثرها «خانه‌ای که دل در آن آرام می‌گیرد.»

نامی نه به وسعت یک جغرافیا، نه دریا و جنگل و کوه و خاک؛ انگار حسی از جنس «بودن» و شاید عمیق‌تر روی طاقچه دل نجوا می‌شود و ما سراپا گوشمان بدهکار نجوای وطن است.

و حالا چند اپیزود نجوای وطن گوارای وجودتان.

اپیزود اول: عشق کودکانه به وطن

چند و چون سن و سالش را نمی‌دانم، میزانسن دوش و پرچم و سجده بر خاک پاک پاکبازان را اما خوب می‌بینم.

کودکی شاید دو ساله‌ با دستان کوچک و چشمانی که هنوز دنیا را ساده می‌بیند، به پرچمی تکیه کرده و سبز و سرخ و سفیدش را با چشم دل به نظاره نشسته.

نظاره‌گر آغاز دلبستگی به مام وطن شده، دلبستگی که خوش است و چیزی شبیه مهر مادری را بیشتر و فزون‌تر یدک می‌کشد و دل کودک را با خودش می‌برد.

یحتمل این تصویر، روایت دلدادگی در نخستین ثانیه و دقیقه است، داستان هوایی شدن و دل از کف دادن، گویی باید گفت دل به دل وطن دادنت مبارک.

اپیزود دوم: ۹۸ سال دلدادگی به وطن

دست‌هایش چین‌خورده و موج چروک صورتش را آراسته، اما نگاهش هنوز روشن است به افق ایران؛ انگار از روزهایی می‌گوید که وطن برایش نه یک واژه که ایستادگی بوده و معنایش را به جان سپرده و هنوز در ۹۸ سالگی از یاد نبرده.

از یاد نبرده ایرانش رسیدگی می‌خواهد و باید تا جان در بدن دارد زیر بال و پرش را بگیرد؛ از یاد نبرده ایرانش ایستادگی می‌خواهد و هنوز و تا آخرین نفس به پای این عشق دیرینه ولو لاجون می‌نشیند.

وطن برای بی‌بی مثل مادر است، دل نمی‌کند و دست برنمی‌دارد، حتی با نفس‌های به شماره افتاده و زانوهای از رمق بازمانده.

اپیزود سوم: آن مرد زیر باران با پرچم می‌آید

ساعت چهار صبح هم که باشد قصه دلدادگی و مجنون بیات نمی‌شود، از دهن نمی‌افتد و سرد نمی‌شود حتی زیر باران بی‌امان.

این بابا پرچم سه‌رنگ وطنش را زیر باران بغل گرفته و کنجی در خیابان بیتوته کرده، آخر عشقش سرد نمی‌شود و یخ نمی‌کند درست مثل زمانی که مجنون پی لیلی کوی و برزن گز می‌کرد و آتش عشقش زمین و زمان را به زبان آورده بود.

حالا پیرمردی نمی‌دانم چند ساله، نایلونی را سایه‌بان سرش و دستش را زیر بارش رحمت الهی رو به آسمان بالا کرده و از خدا می‌خواهد همین چند جرعه نفس هم از عمرش بگیرد و به عمر لیلای وطن بیفزاید.

این هم یک مدل دلباختگی است، انگار که نباید روش و منش جست بلکه باید در سکوت آن سحرگاه بیت ناتمامش را تمام کرد، بیتی که فقط با «عشق به وطن» تمام می‌شود.

اپیزود چهارم: وقتی باد سفیر دلدادگی پیرزن به پرچم می‌شود

در دوردست‌ها جایی بین حصار کوه و دشت، پیرزن روستایی پرچم به دست نشسته، یا بهتر بگویم پرچم را بر دوش انداخته و هر یک دور پیاله ساعت در باد تکان می‌دهد.

یقینا صدایش بلند است، صدایی که از ایران می‌گوید و وصف جانش؛ بی‌گمان وطن در قامتش نقش بسته و جان گرفته و دنیایی را به تماشا واداشته.

محو تنهایی‌اش نشوید، داستان عشاق در سکوت رقم می‌خورد و دلبری زیر نور مهتاب و در تنهایی جلوه‌ای دیگر دارد.

راستش دیر زمانیست که ایران روی موج دلدادگی تنظیم است، قلب اهالی این دیار به هجی وطن عاشقانه کوک شده و هزار هزار مشتری پروپاقرص دارد و حالا که به زخم جنگ مبتلا شده وصف عشقمان صدچندان است.

منبع: فارس