یک پرسش از مخالفان آتش بس و مذاکره؛ نقطه پایان جنگ از نظر شما کجاست؟!

بیا بازی ببین

نواندیش- محمد صادقی: طی روزهای اخیر تحرکات طیف پلاکارد به دست به شدت افزایش یافته است، البته وقتی می گوییم پلاکارد به دست خدایی نکرده منظورمان به مردم عزیزی که همه این روزهای جنگ خالصانه سنگر خیابان را حفظ کردند و حالا هم از روی سادگی یا با نیت خوب شاید همچنان تصور کنند که جنگ بهترین راه حل است، نیست بلکه روی سخن با کسانی است که کاملا عامدانه و برنامه ریزی شده طبق معمول علم تفرقه و مخالفت بلند کرده اند، همان هایی که روزی در نوشته پلاکاردهایشان استخر فرح را به مذاکره کنندگان وعده می دادند!

منظور آن نماینده مجلسی است که دور اول مذاکرات خوشحال و خندان به اسلام آباد رفته و حالا می گوید هرگونه مذاکره ای حرام است و مذاکره نداریم، حالا چرا زمانی که جنابشان به اسلام آباد رفتند خبری از این حرف ها نبود خدا داند! منظور ترس از جنگ یا نسخه تسلیم پیچیدن نیست منظور استفاده از همه ابزار برای دستیابی به منافع ملی است، همانطور که ۴۰ روز قهرمانانه دفاع کردیم و همه می گفتیم تا زمان دور کردن سایه جنگ می جنگیم حالا نیز در زمان آتش بس می گوییم اگر مذاکره منافع ملی ما را تامین کند حتما باید انجام گیرد.

موضوع اساسا به توافق رسیدن یا نرسیدن عم نیست موضوع اصل مذاکره و استفاده از آن به عنوان یک ابزار است چنانکه سخنگوی وزارت امور خارجه نیز بارها بر آن تاکید کرده و گفته اگر توافق منافع ما را تامین کند در مذاکرات شرکت خواهیم کرد، ما که اطلاعی از پیشنهادات رد و بدل شده نداریم اما اگر روزنه ای وجود داشته باشد باید از آن استفاده کرد.

چند نکته و پرسش هم از برخی مجریان و کارشناسان صدا و سیما و هر آن کسی که هر بار از عدم آغاز دوباره جنگ احساسی ناخوشایند به آن ها دست می دهد، از نظر شما عزیزان نقطه پایان جنگ کجا باید باشد؟ نابودی کامل آمریکا؟ کشتن ترامپ؟ اگر بله روش آن را هم بگویید و اینکه بالاخره هر جنگی حتی بعد از ۱۰۰ سال هم باید با مذاکره و توافق به پایان برسد، برنامه تان برای آن دور از مذاکرات چیست؟ آیا متوجه شرایط روانی و اقتصادی کنونی همه مردم ایران هستید؟ چرا نتانیاهو، براندازان و رضا پهلوی و دار و دسته شان نیز با هرگونه توافق و مذاکره ای مخالف اند؟

این افراد باید به سوال های فوق جواب دقیق بدهند نه جوابی کلی مثل اینکه تا تنبیه متجاوز، خوب اگر بحث تنبیه باشد که در این ۴۰ روز به خوبی تنبیه شدند یا تا تسلیم متجاوز، این ها یعنی تسلیم و تنبیه کامل آمریکا البته خیلی خوب است اما امیال و آروزها یک بحث است و واقعیت های میدانی و عملیاتی بحثی دیگر که باید به هر دو آن ها توجه کرد.

در دنیای سیاست نه جنگ نه مذاکره نه توافق هیچ کدام واجب یا منکر، مقدس یا نامقدس نیست همه ابزاری هستند برای دستیابی به منافع ملی، حتی خود جنگ که ادامه سیاست به نحوی دیگر است و گاهی برای رسیدن به توافق باید جنگید اما اینکه یکی را حرام بدانی و دیگری را مقدس قابل پذیرش نیست.