ترامپ در جام جهانی فوتبال با لگدزدن به توپ، اجازه آغاز بازی ها را خواهد داد؟

بیا بازی ببین

فیفا نهاد بزرگی است. تعداد کشورهای عضو آن از تعداد کشورهای عضو سازمان ملل متحد هم بیشتر است. فوتبال حتی از «کرونا» هم سرعت شیوع بیشتری در دنیا داشته، از آفریقا تا آلاسکا، از زاغه‌های برزیل تا خرابه‌های خاورمیانه. هیچ چیزی مثل فوتبال همه را «یک شکل و با یک قانون مشترک» آغشته خودش نکرده.

این نهاد شگفت‌انگیز همیشه به ظاهر تلاش می‌کرد «مستقل» به نظر برسد اما انگلیسی‌ها می‌گویند: «هر کس که پول می‌دهد، تعیین می‌کند نی‌زن چه آهنگی بنوازد!» و این سال‌ها انگار هر کس که پول و «نفوذ» بیشتری دارد تعیین می‌کند که فیفا چه کشوری را میزبان کند، به چه کسی مدال بدهد یا چه کسی با رئیس «اینفانتینو» شام بخورد.

 انگار باید در جام جهانی ۲۰۲۶ منتظر باشیم که قبل از هر بازی «دونالد ترامپ» برود زمین و با کت و شلوار و یکی از آن کراوات‌های صورتی‌اش به توپ لگد بزند و اجازه شروع بازی را بدهد یا بعد از گلزنی بازیکنان عکس او را زیر لباس‌شان به دوربین‌ها نشان بدهند شاید اندکی از «شهوت دیده شدن» او کاسته شود.

جام جهانی ۲۰۲۶ فعلاً گروگان «دونالد ترامپ» است. تعارفی هم وجود ندارد که او از هر اهرمی استفاده می‌کند تا اعمال نفوذهای دلخواهش را انجام بدهد، در چنین شرایطی آیا باید تیم ملی فوتبال ما بلیتش را به «ایتالیا» هدیه بدهد یا از حقی که به دست آورده استفاده کند و به رقابت‌ها برود؟ آیا فیفا بالاخره یک جا می‌ایستد و به او می‌گوید که این رویداد متعلق به ماست، شما فقط یکی از «سه میزبان»  هستید؟

امیدوارم جواب سؤال دوم «بله» باشد، آن‌وقت با خیال راحت‌تری می‌شود به برگزاری یک جام جهانی عادلانه دل بست. جایی که ما با تمام استخوان‌هایمان برای نمایش‌های سزاوارانه – حتی با قلب‌های سوگوار- بجنگیم و سربلند به خانه برگردیم.