وریا غفوری؛ کنشگری اجتماعی که پایگاه هواداری او در حال بازتعریف است

نقطه عطف این تغییر را می‌توان در ماجرای «دختر آبی» و موضع‌گیری‌های صریح او دید؛ جایی که غفوری نه‌تنها سکوت نکرد، بلکه با همراهی و همدلی، خود را در کنار افکار عمومی قرار داد. همین رویکرد، پایه‌های محبوبیت تازه‌ای را برای او ساخت؛ محبوبیتی که دیگر صرفاً فوتبالی نبود.

بیا بازی ببین

در ادامه و به‌ویژه در سال ۱۴۰۱، این روند به اوج رسید. همدلی او با اعتراضات و فاصله‌گرفتنش از جریان رسمی فوتبال، باعث شد عملاً از ساختار رسمی کنار گذاشته شود. اما تناقض ماجرا همین‌جاست: هرچه محدودیت‌ها و محرومیت‌ها بیشتر شد، سرمایه اجتماعی او نیز افزایش یافت. غفوری به نماد نوعی «فوتبالیست معترض» تبدیل شد؛ چهره‌ای که برای بخشی از جامعه، صدای بی‌صدایان تلقی می‌شد.

با این حال، تحولات بعدی نشان داد که این سرمایه اجتماعی، ثابت نیست. پس از اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ و حواشی مربوط به یک شادی گل، واکنش‌های تند و غیراخلاقی‌ای از سوی برخی چهره‌های رسانه‌ای مانند مزدک میرزایی و محمد تقوی شکل گرفت. این نقطه را می‌توان آغاز مرحله‌ای جدید در مواجهه افکار عمومی با غفوری دانست؛ جایی که دیگر اجماع قبلی وجود نداشت و شکاف‌هایی در میان هوادارانش دیده شد.

حضور اخیر او در میان بازماندگان فاجعه میناب و ابراز همدردی مستقیم، بار دیگر توجه‌ها را به سمتش جلب کرد. این اقدام نشان داد که غفوری همچنان بر همان مسیر پیشین حرکت می‌کند: کنشگری اجتماعی، حضور در بزنگاه‌ها و تلاش برای حفظ ارتباط با لایه‌های مختلف جامعه. اما واکنش‌ها به این کنش نیز زیاد بود و نشان داد که پایگاه هواداری او در حال بازتعریف است.

در مجموع، وریا غفوری امروز بیش از آنکه صرفاً یک فوتبالیست باشد، به یک «پدیده اجتماعی» قابل مطالعه تبدیل شده است. سیر تحول مواضع او و واکنش‌های متغیر جامعه به این مواضع، نشان می‌دهد که رابطه میان سلبریتی‌ها و افکار عمومی در ایران، رابطه‌ای سیال و پیچیده است. ترکیب هواداران غفوری دائماً در حال تغییر است؛ بخشی به او وفادار مانده‌اند، بخشی فاصله گرفته‌اند و بخشی نیز تازه به او توجه نشان می‌دهند. همین پویایی، غفوری را به سوژه‌ای جذاب برای تحلیل‌های اجتماعی و رسانه‌ای تبدیل کرده است.