پرداخت خسارت مجازات آزار دو خواهر

اواخر سال ۱۴۰۳ دو دختر نوجوان با مراجعه به پلیس مدعی شدند: «چند هفته قبل با پسری آشنا شدم و روز حادثه با من تماس گرفت و قرار ملاقات گذاشت و از من خواست تا با خواهرم به سر قرار بروم. ما هم رفتیم و او هم با دوستش آمده بود.

بیا بازی ببین

ابتدا قرار بود به یک کافی شاپ برویم اما به یکباره به سمت خانه اش رفت و دیدیم که ۳ نفر از دوستان دیگرش هم در آنجا هستند و بدون توجه به نظر ما فقط به دنبال نیت شیطانی شان بودند.»

با ثبت این شکایت مأموران با نشانی‌هایی که دو خواهر در اختیارشان قرار داده بودند به ردیابی متهمان پرداختند. دو شاکی هم به پزشکی قانونی معرفی شدند که معاینات تخصصی موضوع آزار و اذیت را تأیید کرد. با دستگیری متهمان در جریان بازجویی از آنها، یکی از پسرها مدعی شد  نه آزار و اذیتی در کار بوده و نه اجباری ما باهم دوست بودیم.

بنابراین بار دیگر از دو خواهر تحقیق شد که خواهر کوچک‌تر به مأموران گفت: «من و یکی از پسرها با هم دوست بودیم اما قرار آن روز ما فقط کافی شاپ بود که دوستم فریبم داد و من و خواهرم را به خانه‌ای در جنوب تهران بردند.»

در ادامه متهمان بار دیگر منکر اتهام خود شدند و گفتند؛ «ما به این دو خواهر آزار نرساندیم فقط آنها را سوار خودرو کردیم و به داروخانه رفتیم و بعد از آن هم دیگر خبری از آنها نداشتیم. گزارش پزشکی قانونی را هم قبول نداریم.» پس از اظهارات متهمان و تکمیل تحقیقات برای آنها به اتهام آدم ربایی و تجاوز کیفرخواست صادر و پرونده‌شان برای رسیدگی به شعبه ۳ دادگاه کیفری یک استان تهران فرستاده شد.

در دادگاه چه گذشت؟

در ابتدای این جلسه که به صورت غیرعلنی برگزار شد دو خواهر نوجوان درخواست اشد مجازات کردند.

سپس متهمان یک به یک به جایگاه رفتند و اتهام آدم ربایی و تعرض را رد کردند. متهمی که با خواهر کوچک‌تر دوست بود به قضات گفت: «ما نه آنها را دزدیدیم و نه مجبور به انجام کاری کردیم. ما باهم دوست بودیم و آنها با رضایت خودشان به خانه ما آمدند.»

در ادامه طبق گزارش پزشکی قانونی مشخص شد که فقط دو نفر از پسرها در این پرونده متهم اصلی هستند و بقیه نقشی در ماجرا نداشته‌اند. بنابراین در پایان جلسه قضات بر اساس مستندات پرونده و گزارش پزشکی قانونی دو متهم پرونده را به ۴۰ میلیارد تومان خسارت به دو خواهر محکوم کردند.