۷۴ هزار سال پیش یک ابرآتشفشان تقریبا بشریت را از بین برد

بیا بازی ببین

یک فاجعه عظیم که ۷۴ هزار سال پیش در اندونزی رخ داد، تغییرات اقلیمی باستانی شدیدی را در سراسر سیاره ایجاد کرد، آسمان را تاریک نمود و به زمستان آتشفشانی طولانی‌مدت انجامید. برای سال‌ها، دانشمندان بر این باور بودند که این رویداد جمعیت انسانی را تا مرز انقراض بشریت پیش برد، اما شواهد جدید داستان متفاوتی را روایت می‌کنند.

فاجعه ابرآتشفشان توبا: تغییرات جهانی و بقا

حدود ۷۴ هزار سال پیش، سیاره زمین شاهد یکی از بزرگ‌ترین بلایای آتشفشانی ۲.۵ میلیون سال اخیر بود. فوران ابرآتشفشان توبا که در کشور اندونزی امروزی رخ داد، فاجعه‌ای در مقیاسی باورنکردنی به بار آورد. این فوران عظیم، ۲۸۰۰ کیلومتر مکعب خاکستر را با نیرویی باورنکردنی به استراتوسفر پرتاب کرد و دهانه‌ای به ابعاد ۱۰۰ در ۳۰ کیلومتر بر جای گذاشت.

این حجم عظیم خاکستر، نور خورشید را برای سال‌ها مسدود کرد و باعث سرمایش شدید جهانی شد که از آن به‌عنوان «زمستان آتشفشانی» یاد می‌شود. در مناطق نزدیک به فوران، شرایط فاجعه‌بار بود؛ باران‌های اسیدی آب آشامیدنی را آلوده کرده و لایه‌های ضخیم خاکستر، پوشش گیاهی و حیات وحش را مدفون کردند. با این حال، انسان‌ها به شکلی شگفت‌انگیز در این شرایط سخت دوام آوردند.

ابرآتشفشان توبا و فرضیه انقراض بشریت

برای سال‌ها، محققان از فرضیه فاجعه توبا حمایت می‌کردند که معتقد بود فوران، یک زمستان آتشفشانی شش‌ساله ایجاد کرده و جمعیت جهانی انسان‌ها را به کمتر از ۱۰ هزار نفر رسانده است. بخشی از شواهد این فرضیه، از مطالعات DNA انسان سرچشمه می‌گیرد که نشان می‌دهد انسان‌های مدرن حدود ۱۰۰ هزار سال پیش دچار یک «گلوگاه ژنتیکی» شده‌اند؛ به این معنی که جمعیت آن‌ها به شدت کاهش یافته و تنوع ژنتیکی کمی بر جای مانده است.

با این حال، بحث‌ها همچنان ادامه دارد که آیا آتشفشان توبا عامل این کاهش جمعیت بوده یا عوامل دیگری در کار بوده‌اند. سوابق اقلیمی، شواهد زیست‌محیطی و کشفیات باستان‌شناسی، در حال کمک به دانشمندان هستند تا درک بهتری از آنچه واقعا اتفاق افتاده، به دست آورند.

شواهد جدید: انطباق باورنکردنی انسان‌ها

برای درک چگونگی بقای انسان‌ها، باستان‌شناسان از ذرات میکروسکوپی خاکستر آتشفشانی به نام کریپتوتفرا استفاده می‌کنند. با یافتن این ذرات در مکان‌های باستانی، دانشمندان می‌توانند فعالیت‌های انسانی قبل و بعد از فوران را مقایسه کنند.

شواهد متعددی از سایت‌های باستان‌شناسی، از جمله پیناکل پوینت ۵-۶ در آفریقای جنوبی و شینفا-متما ۱ در اتیوپی، نشان می‌دهد که فعالیت‌های انسانی در طول و پس از فوران توبا ادامه داشته و حتی در مواردی افزایش یافته است.

در این مناطق، انسان‌ها با روش‌های جدیدی برای یافتن غذا، مانند ماهیگیری در آب‌های کم‌عمق و دنبال کردن رودخانه‌های فصلی، و همچنین با پذیرش فناوری‌هایی مانند کمان و تیر، خود را با شرایط سخت تطبیق دادند. این اکتشافات نشان می‌دهند که انسان‌ها انعطاف‌پذیری بسیار بالاتری نسبت به آنچه در ابتدا تصور می‌شد، داشتند و فرضیه فروپاشی جمعیت جهانی به دلیل ابرآتشفشان توبا احتمالا دقیق نیست.

منبع: خبرآنلاین