مرتضی رضایی؛ فراز و فرود در فوتبال.یک روز محبوب عالم و آدمی و یک روز حتی شاید نتوانی از رختکن خارج شوی. اینجا دنیای فوتبال است و فاصله قهرمانی تا سقوط گاهی فقط چند تصمیم اشتباه است.امشب فرهاد مجیدی با تیم البطائح به دسته پایینتر لیگ امارات سقوط کرد؛ شاه فرهاد آبی ها که استقلال را بدون حتی یک شکست قهرمان لیگ برتر ایران است حالا با تیمش به دسته دوم سقوط کرده.
بیا بازی ببین
برای او که در اوج و با فشار بالای هواداران و در رقابتی نفس گیر با پرسپولیس،سپاهان،تراکتور و …استقلال را قهرمان لیگ کرد شاید این تجربه، یکی از تلخ ترین تجربه های دنیای فوتبالش باشد.
با این حال به نظر می رسد که مجیدی در فوتبال امارات یک چیز را فراموش کرده بود، اینکه فوتبال بیرون از ایران کاملا متفاوت است و قواعد خاص خودش را دارد! بدون شک آنجا ساختار محدوتر است،بودجه(به نسبت استقلال) کمتر است و چالش ها متفاوت. در فوتبالی که به اصطلاح به آن عرب پسند می گویند هیچ حاشیه امنی وجود ندارد و چمدان مربیان همیشه دم در است. چند نتیجه بد،گاهی مصدومیت بازیکن کلیدی و شاید یک ناهماهنگی تاکتیکی می تواند به سرعت یک تیم را در آستانه سقوط قرار بدهد؛دقیقا همین اتفاقی که برای فرهاد مجیدی و تیمش افتاد.
مجیدی با استقلال قهرمان شد چون ابزارش را داشت.تیمی پر مهره، پر مهارت و با انگیزه. استقلال فرهاد یک تیم منظم بود، کم ریسک و مبتنی بر کنترل بازی. آن تیم فرهاد شاید خیلی هم زیاد زیبا بازی نمی کرد اما باختن را بلد نبود.البته که دانش فنی فرهاد هم در این بین نقش زیادی را ایفا کرد اما امارات جایی نبود که مجیدی بتواند آن تجربه شیرین را تکرار کند.در فوتبال مدرن، هرگز موفقیت پایدار نیست و فوتبال، به همان اندازه که فرصت می دهد بی رحم است.
از استقلال تا البطائح و از ایران تا امارات؛ دو روی سکه فرهاد مجیدی با تفاوت های فاحش. آن سال استقلال برای قهرمانی بسته شده بود و امسال البطائح برای بقا! تفاوت بین این دو زیاد است. سرمربی قهرمان از میان هیاهو و افتخار یک مرتبه به قلب رقابت برای بقا پرتاب شد، جایی که بازیکنانش معمولی بودند و همه انتظارها حداقلی! جایی که هدف جام نبود و همین تفاوت کار را برای مجیدی سخت کرده بود.
251 251
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0