پردازنده فضایی نسل بعدی ناسا با هوش مصنوعی: انقلابی در کاوش‌های فضایی

بیا بازی ببین

به گزارش صد آنلاین ،  ناسا در حال پیشبرد مرزهای اکتشافات فضایی با آزمایش یک پردازنده فضایی نسل جدید است که با بهره‌گیری از هوش مصنوعی، قدرت محاسباتی فضاپیماهای آینده را به طور چشمگیری افزایش می‌دهد. این تراشه که با همکاری مایکروچیپ تکنولوژی توسعه یافته، به فضاپیماها این امکان را می‌دهد تا حجم عظیمی از داده‌ها را پردازش کرده و تصمیم‌گیری‌های مستقل را بدون نیاز به ارتباط با زمین انجام دهند.

تحول در مأموریت‌های اعماق فضا با HPSC

این پردازنده که تحت پروژه «محاسبات پروازهای فضایی با کارایی بالا» (HPSC) ناسا تولید شده، برای مقاومت در برابر شرایط سخت فضا طراحی شده است. برخلاف تراشه‌های تجاری، این سیستم «سیستم روی تراشه» (SoC) باید سال‌ها در برابر تشعشعات شدید رادیواکتیو، لرزش‌های هنگام پرتاب و نوسانات دمایی مقاومت کند. این تراشه، که معماری آن شباهت‌هایی به تلفن‌های هوشمند دارد، عملکرد محاسباتی فشرده‌ای را در یک واحد واحد ترکیب می‌کند و شامل واحدهای پردازش مرکزی، شبکه‌های پیشرفته، حافظه و رابط‌های ورودی/خروجی است.

ویژگی‌های کلیدی HPSC:

•     عملکرد ۵۰۰ برابر بهتر: نتایج آزمایش‌های اولیه نشان‌دهنده عملکردی تقریبا ۵۰۰ برابر بهتر نسبت به پردازنده‌های مقاوم در برابر تشعشع فعلی است.
•     قابلیت تحمل خطا و انعطاف‌پذیری بالا: این سیستم چند هسته‌ای جدید، قابلیت اطمینان و عملکرد بالایی را ارائه می‌دهد.
•     پشتیبانی از هوش مصنوعی: پردازنده از سیستم‌های هوش مصنوعی در فضاپیما پشتیبانی کرده و امکان تجزیه و تحلیل خودمختار محیط، ناوبری در شرایط پرخطر و واکنش لحظه‌ای به شرایط غیرمنتظره را فراهم می‌کند.

غلبه بر محدودیت‌های پردازش فضایی

فضاپیماهای فعلی اغلب از پردازنده‌های قدیمی استفاده می‌کنند، زیرا تراشه‌های مدرن در برابر تشعشعات فضایی آسیب‌پذیر هستند. این امر منجر به محدودیت در محاسبات داخلی و وابستگی شدید به پردازش زمینی می‌شود. تراشه جدید ناسا با مقاومت در برابر تشعشعات و ارائه قدرت پردازشی فوق‌العاده، این محدودیت را برطرف می‌کند.

مهندسان JPL این پردازنده را تحت شرایط شبیه‌سازی شده‌ی اعماق فضا، شامل آزمایش‌های تشعشع، حرارتی، شوک و تداخل الکترومغناطیسی با موفقیت آزمایش کرده‌اند. این پردازنده جدید که حاصل همکاری ناسا و مایکروچیپ از سال ۲۰۲۲ است، پتانسیل تحول در مأموریت‌های مداری، فرود سیاره‌ای، زیستگاه‌های سرنشین‌دار و کاوشگرهای اعماق فضا را دارد و همچنین انتظار می‌رود بر صنایع زمینی مانند هوانوردی و خودروسازی تأثیرگذار باشد.