زنی که بدنش را ۶ ساعت در اختیار مردم قرار داد و این اتفاق وحشتناک برایش افتاد

در دهه ۱۹۷۰ یک زن هنرمند به نام مارینا آبراموویچ تصمیم گرفت به این سوال جواب دهد: رفتار انسان ها باهم بدون هیچ قانون، اخلاق و مسئولیتی چگونه پیش می‌رود؟

او تصمیم گرفت با یک اجرا به این پرسش پاسخ دهد. او برای اجرای خود وارد گالری شد. هیچ سخنی نگفت. فقط تابلویی در دست داشت که روی آن نوشته شده بود: «به مدت ۶ ساعت من یک شیء هستم و شما می توانید با من هرکاری بکنید. من هیچ مقاومتی نسبت به رفتار شما نشان نمی دهم. مسئولیت این کار با خودم است.»

بیا بازی ببین

در کنار مارینا یک میز بود که ۷۲ وسیله روی آن بود. این وسایل به دو دسته تقسیم می شدند. یک دسته وسایل بی خطر و دسته دیگر وسایل یا اشیاء خطرناک.

اشیاء بی خطر موجود مانند: پر، عسل، آب، آینه، عطر، کتاب و…

اشیاء خطرناک مانند: زنجیر، شلاق، تیغ، چاقو، قیچی، تفنگ، و یک گلوله.

اجرا شروع شد. در ساعت اول بر رفتار مخاطبان با مارینا احترام حاکم بود. مردم او را نوازش می کردند، به او گل می دادند یا او را فقط لمس می کردند.

از ساعت دوم تا چهارم احترام شکسته شد. یک نفر به او سیلی زد، نفر دیگری لباس هایش را پاره کرد. انگار هرچه ساعت می گذشت شرایط بدتر و بدتر می شد چرا که مردم مطمئن می شدند واقعا خطری آنها را تهدید نمی کند. یک نفر تیغ را به دست گرفت و قسمتی از بدن مارینا را زخمی کرد. نفر بعدی خون او را با انگشت برداشت و به لب هایش مالید. یکی دیگر بدن برهنه اش را لمس کرد. همه چیز داشت غیرقابل تحمل می شد که اجرا به ساعت پنجم رسید.

در یک ساعت پایانی یک نفر تفنگ را برداشت و گلوله را داخل آن جا داد. او خیلی جدی مارینا را نشانه رفت اما یکی از حضار در آنجا، جلوی او را گرفت و اجازه شلیک نداد. حتی یکی دیگر سعی کرد به او تجاوز کند که باز هم تماشگران آن را متوقف کردند.

اجرای ۶ ساعته بالاخره تمام شد. مارینا بدنش زخمی، کثیف و خط خطی شده بود. چشمانش بغض آلود و وحشت‌زده بود. او آرام از جایش تکان خورد. همین که حرکت کرد مردم وحشت کردند و عقب رفتند. هیچکس حاضر نبود با او تماس چشمی برقرار کند.

مارینا بعدها گفت: «من فهمیدم که اگر به مردم اجازه بدهی که تورا کنترل کنند، روی واقعی خود را نشان می دهند و تا مرز کشتنت پیش می روند» او در ادامه گفت: «فقط ۶ ساعت طول کشید، دنیای متمدن به جهنم بربریت تبدیل شود. وقتی اجرا تمام شد مردم حتی نمی توانستند به من نگاه کنند، آنها فرار می کردند و نمی خواستند، واقعیت خودشان را قبول کنند».

مارینا با این اجرا ثابت کرد که انسان ها اگر بدون قانون یا مسئولیت باشند می توانند به هیولا تبدیل شوند.