کشف معبد سنگی ۱۸۰۰ ساله که به «خدای جغدنشان» تقدیم شده بود

بیا بازی ببین

فرادید| این کشف در معدن سنگ ماسه‌ای کامپوس دل پارایسو انجام شده است. پژوهشگران در جریان کاوش‌های خود به پرستشگاهی کوچک برخوردند که مستقیماً در دل صخره تراشیده شده و قدمت آن به سده دوم میلادی می‌رسد.

به گزارش فرادید؛ این نیایشگاه که در معماری رومی «آئدیکولا» نامیده می‌شود، به شکل یک معبد کوچک ساخته شده است. دو ستون، پیشانی مثلثی بنا را نگه می‌دارند و در مرکز آن نقش برجسته‌ای از الهه مینروا دیده می‌شود. اگرچه گذشت زمان و فرسایش سنگ بسیاری از جزئیات این پیکره را از بین برده، اما پژوهشگران می‌گویند ویژگی‌های باقی‌مانده همچنان به‌روشنی نشان می‌دهد که این نقش متعلق به مینروا، الهه خرد، جنگ و هنرهای دستی در اساطیر روم، است.

مینروا با پوششی بلند، کلاه‌خودی بر سر و نیزه‌ای در دست راست به تصویر کشیده شده است. او سپر مقدس خود، «اژیـس»، را نیز در اختیار دارد که نقش «گورگونئون» یا سر گورگون، نماد محافظت، بر آن دیده می‌شود. در کنار این نقش، تصویر جغدی کوچک نیز قابل مشاهده است؛ پرنده‌ای که از دیرباز نماد خرد، هوش و بینش و یکی از شناخته‌شده‌ترین نمادهای مینروا بوده است.

در زیر این نقش برجسته، کتیبه‌ای نذری حک شده که با وجود گذشت نزدیک به دو هزار سال همچنان خوانا است. ترجمۀ متن لاتین آن چنین است: «پلوتیوس ویگور به همراه همراهان خود این نذر را به بانوی مینروا تقدیم می‌کند».

پژوهشگران معتقدند «پلوتیوس ویگور» احتمالاً یکی از مدیران محلی یا مسئولان معدن بوده است. عبارت «به همراه همراهان خود» نیز می‌تواند به گروهی از کارگران معدن یا حتی یک واحد نظامی که وظیفه حفاظت و نظارت بر معدن را بر عهده داشته‌اند، اشاره داشته باشد.

خانواده پلوتیوس از خاندان‌های شناخته‌شده روم باستان بودند و نام اعضای این خانواده در کتیبه‌های متعددی در سراسر اسپانیای امروزی دیده شده است. همین موضوع نشان می‌دهد که این خاندان در اداره بخش‌هایی از قلمرو روم نقش مهمی داشته‌اند.

به گفته پژوهشگران، این کشف نشان می‌دهد که آیین‌های مذهبی رومی تنها در معابد بزرگ شهرها برگزار نمی‌شد، بلکه کارگران و ساکنان مناطق دورافتاده نیز در محل کار خود برای جلب حمایت خدایان، پرستشگاه‌هایی برپا می‌کردند. معدن سنگی که زمانی محل استخراج سنگ بوده، بعدها به مکانی برای نیایش تبدیل شده و این کتیبه و نقش برجسته، یادگاری از باورها و نذرهای مردمانی است که حدود ۱۸ قرن پیش در این مکان زندگی و کار می‌کردند.