مقایسه دلافوئنته و مارتینس با قلعه‌نویی؛ ژنرال ایرانی با تیمی آتش به اختیار، هیچ نیازی به تایم استراحت و ابزار فوتبال علمی نداشت!

 در طول این جام جهانی و به دلیل گرمای هوا، تیم‌ها در هر دو نیمه فرصتی برای نوشیدن آب دارند که با اعلام داور، بازیکنان لب خط آمده و مربیان با استفاده از این فرصت، آخرین آنالیزهای خود از جریان مسابقه را به شاگردانشان منتقل می‌کنند.

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!

 صحنه تکراری که در طول این جام از ۴۷ تیم، همواره مشاهده کردیم. فرقی نمی‌کرد بازی کدام تیم با کدام تیم و در چه مرحله و با چه نتیجه‌ای باشد، به محض رسیدن بازیکنان لب خط، سرمربی و دستیارانش با تبلت و زیردستی‌هایی که زمین چمن فوتبال و تاکتیک تیم خودی و حریف در آن نقش بسته بود، به سراغ بازیکنان رفته و بعد از اطلاع رسانی گروهی، به صورت جداگانه تک به تک با بازیکنان نیز صحبت می‌کردند و از ثانیه به ثانیه این زمان باارزش استفاده کردند.

 این اتفاق در بازی اسپانیا و پرتغال با وضوح بیشتری نمایان شد. جایی که دوربین روی لوئیس دلافوئنته و روبرتو مارتینز می‌رفت و به وضوح نشان می‌داد که تاکتیک آنها در شروع مسابقه چه بوده و این مربیان در حلقه بازیکنان اصلی، مشغول اعمال چه تغییراتی هستند. بعد از صحبت کلی دو سرمربی، دستیاران آنها به سراغ مدافعان کناری یا هافبک‌های میانی رفته و با توضیح شرایط بازی، حریف روبرو یا تغییرات،  ضمن یادآوری تاکتیک‌های قبلی، راهکارهای تازه بسته به شرایط بازی را ارائه می‌کردند.

 در نیمه دوم قیافه رودری و کریس رونالدو -با آن عظمت و تجریه و کارنامه درخشان که هر دو برنده توپ طلا به نشانه لیاقت فردی شده اند- در فرصت نوشیدن آب و شنیدن توضیحات مربیان بسیار جالب بود. چیزهای تازه که اصلا لازمه و فلسفه مربیگری است وگرنه تیم‌ها با ۱۱ بازیکن به زمین می آمدند و همان کاری را می کردند که فکر می کردند درست است!

 زمانی که این صحنه‌ها را در فینال زودرس دیدیم، بار دیگر به یاد تنها استثنای این جام یعنی تیم ملی کشور خودمان افتادیم. امیر قلعه نویی و دستیارانش تنها مربیان حاضر در این جام جهانی بودند که هیچ نیازی به تایم نوشیدن آب نداشتند!

 همانطور که از ابتدا تا انتهای بازی‌ها، قلعه نویی را با ژست متفکرانه -ایستاده یا نشسته- در سکوت کامل می‌دیدیم، در تایم نوشیدن آب نیز بازیکنان با همدیگر صحبت و سراغ نیمکت نشینان می‌رفتند و یا حتی از خدمات پزشکی استفاده می‌کردند. یا چند جمله کلی از راه دور که مخاطب خاص داشت! اما دریغ از دیدن حتی یک صحنه که قلعه نویی یا الهویی تبلت یا زیردستی به دست، سراغی از نکات تاکتیکی بگیرند!

 در بهترین تعریف، ما همه گفتنی‌ها را با پیش بینی و آنالیز دقیق، قبل مسابقه می‌گفتیم و در جریان بازی بازیکنان کاملاً آتش به اختیار بودند! فقط یک بار دوربین موفق به شکار رحمان رضایی شد که گوشه‌ای مشغول صحبت با علی نعمتی بود، همین و همین!

 تنها ارتباط کادر فنی ایران با بازیکنان در سه مسابقه و در ۶ تایم نوشیدن آب، به همین مکالمه رحمان و نعمتی محدود شد. آن هم لسانی و بدون ابزار علمی و می‌دانیم که رحمان در جام جهانی ۲۰۰۶ مدافع تیم ملی بود و احتمالاً داشت به علی نعمتی از تجربیات زمان بازی می‌گفت!

بیشتر بخوانید: مارتینس: آمدم پرتغال را قهرمان جام جهانی کنم؛ نشد و دیگر نیستم/ رونالدو برای تیم من یک کاپیتان نمونه بود