ایران رسما با بیش از ۱۰ کشور در حال جنگ است

گروه سیاست نامه‌نیوز: شراط میان ایران و آمریکا بسیار پیچیده است و آنچه در جنوب ایران مشاهده می‌شود عملا جنگ میان دو کشور است. البته ایران نیز حملات متعددی به پایگاه‌های آمریکایی در منطقه انجام داده است که وضعیت را میان دو طرف به شدت پر تنش کرده است. حالا پرسش آن است که ادامه مسیر به چه سمتی می‌رود؟

عزت‌الله یوسفیان‌ملا، تحلیلگر مسائل سیاسی، درباره این موضوع به «نامه‌نیوز» گفت: «ما در آستانه یک جنگ نابرابر و ناجوانمردانه نیستیم، بلکه اکنون در عمق جنگ قرار داریم. در جنگ هشت‌ساله که عراق طرف مقابل ما بود، به‌ندرت پیش می‌آمد که در میان اسیرانی که از نیروهای عراقی می‌گرفتیم، فردی غیرعراقی وجود داشته باشد اما امروز، آشکارا چندین کشور عربی پایگاه‌های نظامی خود را در اختیار آمریکا قرار داده‌اند. این اقدام به معنای آن است که آن کشورها با تمام توان وارد جنگ شده‌اند. اردن، عربستان، قطر، عمان، کویت و بسیاری از کشورهای منطقه، سرزمین خود را در اختیار پایگاه‌های نظامی آمریکا قرار داده‌اند و هواپیماهای آمریکایی از این پایگاه‌ها به پرواز درمی‌آیند. حتی بعید نیست کشورهایی که آمریکا در آنها پایگاه نظامی ندارد نیز به شکل‌های دیگری با این کشور همکاری کنند».

او ادامه داد: «امروز، ایران عملا و رسما با بیش از ۱۰ کشور در حال جنگ است. روسیه یک ابرقدرت و یک بلوک بزرگ در جهان بود؛ به نحوی که اتحاد جماهیر شوروی مجموعه‌ای از کشورهای متعدد را در بر می‌گرفت اما غرب اکنون با جنگ اوکراین، عملا روسیه را در وضعیت دشواری قرار داده است. ما اکنون در عمق جنگ قرار داریم و هم‌زمان با کشورهای متعددی درگیر هستیم. آمریکا، اسرائیل و شماری از کشورهای منطقه در حال جنگ با ایران هستند».

این تحلیلگر مسائل سیاسی درباره اینکه آیا ناتو در همراهی آمریکا وارد جنگ علیه ایران می‌شود یا خیر، مطرح کرد: «زمانی که ترامپ از ناتو گلایه کرد، دبیرکل ناتو که پیش‌تر نخست‌وزیر هلند و از سیاستمداران باسابقه این کشور بود، در همان مقطع آماری ارائه کرد و گفت ناتو اقدامات فراوانی برای آمریکا انجام داده و در جنگ مشارکت داشته است. البته گلایه ترامپ متوجه کشورهایی مانند ایتالیا، فرانسه و انگلیس بود، اما دیگر اعضای ناتو همکاری کردند. آماری که درباره میزان همکاری اعضای ناتو ارائه شد، نشان می‌داد که تنها سه کشور عضو ناتو در این همکاری مشارکت نکرده‌اند؛ اما این همکاری نیز به‌صورت رسمی، قطعی و با تمام توان از سوی همه اعضا انجام نشده بود. شرایط ایران، بدون تردید با کشورهایی مانند لیبی که آمریکا و ناتو به آن حمله کردند، متفاوت است. لیبی کشوری بود که معمر قذافی از پشتوانه مردمی گسترده‌ای برخوردار نبود. در آنجا، ابتدا با حملات هوایی توانستند توان نظامی لیبی را به‌شدت تضعیف کنند و سپس با حمله زمینی، کار را به پایان برسانند. حملات هوایی عملا کمر لیبی را شکست و در نهایت با عملیات زمینی، حکومت آن کشور سقوط کرد؛ اما شرایط ایران با لیبی تفاوت اساسی دارد».

یوسفیان‌ملا در پایان گفت: «آمریکا وارد یک جنگ زمینی گسترده و رودررو با ایران نخواهد شد زیرا چنین اقدامی برای آنها نوعی خودکشی نظامی است. از چه مسیری و در کدام منطقه می‌خواهند حمله کنند؟ اگر هم بخواهند در ایران ورود زمینی کنند، می‌دانند که با تلفات انسانی سنگینی روبه‌رو خواهند شد. حتی کشته‌شدن یک یا ۱۰ نیروی نظامی آمریکایی نیز می‌تواند در داخل آمریکا تبعات و مشکلات جدی برای دولت این کشور ایجاد کند. البته این احتمال وجود دارد که به‌صورت محدود وارد عمل شوند، منطقه کوچکی را در اختیار بگیرند، آن را منطقه پرواز ممنوع اعلام کنند و از آنجا اقداماتی را دنبال کنند؛ برای مثال، ممکن است یک جزیره را در اختیار بگیرند و آن را به پایگاهی برای ادامه عملیات خود تبدیل کنند اما به صورت گسترده و با نیروهای زیاد، بسیار بعید است».