به بهانه وایرال شدن دوباره عکس‌های پاساژگردی ملی‌پوشانِ ناراحت ایران! شکست خورده‌ها پیشکش، فقط یک عکس مشابه از یک تیم دیگر نشانمان دهید!

 ایران یکی از ۴۸ تیم حاضر در جام جهانی بود و با وجود تمام ادعاها و قول‌ها، یکی از ۱۶ تیمی که در پایان دور اول گروهی به خانه برگشت! آنها که در تمام دنیا شکست خورده محض محسوب می‌شوند ولی اینجا توقع استقبالی در حد نروژ و مراکش داشتند و ساخت مجسمه هایشان!

 آن روز خود مراسم استقبال و عکس‌هایی که از چمدان‌های پر از سوغاتی کاروان ایران منتشر شد، حسابی در فضای مجازی و رسانه‌ای سوژه شد، اینکه حضار آن قدر با فرهنگ ایرانی و فوتبال بیگانه بودند که به سبک وایکینگ‌ها تیمشان را تشویق کردند! و از آن بدتر، اینکه بینندگان خارجی گمان کردند ایرانی‌ها فکر می‌کنند قهرمان دنیا شده‌اند!

بیا بازی ببین

 اما پس از آن، ماجرا کاملاً فراموش شده بود تا اینکه حالا و با ادعاهای بازیکنان که یکی یکی مقابل دوربین‌ها می‌آیند تا از هیچ، برای خود دلیل بسازند و بگویند این تیم موفق بوده! دوباره آن عکس‌ها وایرال شده است. ماجرا این است که یکی گفت ما بعد از آن شب و گلی که الجزایر از اتریش خورد و آخرین امید ما برای صعود پرپر شد، از شدت ناراحتی تا دو روز لب به غذا نزدیم!

 اما عکس‌هایی که از فردای همان روز، از پاساژگردی، خوشگذرانی، کافه نشینی و قهقهه ‌هایی که ملی پوشان بعد از خوردن تاکو مکزیکی -چه با مخلفات چه بدون آن!- در فضای مجازی منتشر شده بود، دوباره به همین بهانه وایرال شد تا بار دیگر یادآوری شود دروغگو چقدر کم حافظه است! از تیم های ناکام که هیچ؛ حتی یک عکس مشابه از تیم های موفق این جام مثل نروژ و مراکش یا آنها که مثل کیپ ورد نمره قبولی گرفتند، هم ندیدیم که حتی یک نفر چنین شادی کند!

ریشه این مشکل به فرهنگ و تربیت سنتی مربیان ما برمی‌گردد. آنها که هرچه بلدند، از ۵۰ سال پیش و مربیانشان است و آن زمان نه دوربینی بود، نه تلویزیونی و هر کس می‌توانست جریان را هر طور دلش می‌خواهد، در داخل منعکس کند! دوستان فراموش کردند که دنیای تکنولوژی است و با زدن یک دکمه سرچ روی موبایل، هر کس می‌تواند به دنیایی از اطلاعات و عکس‌ها دسترسی داشته باشد!

کاش مسئولان تیم ملی بازیکنان را از پروژه دفاع از عملکرد کنار می‌گذاشتند تا شاهد چنین خلاقیت‌هایی -مثل ساختن مجسمه قلعه نویی یا این داستان غذا نخوردن برای ۴۸ ساعت از شدت ناراحتی- نبودیم! فوتبالیست‌هایی که فقط قرار است فوتبال بلد باشند و همان را هم بلد نیستند، چطور می‌توانند در دنیای کلام و رسانه جور تخصص سخنوری و استدلال را بکشند؟ نتیجه این می‌شود که کار خراب‌تر می‌شود!

بیشتر بخوانید: چرا بازیکنان تیم‌ملی بابت حضور در جام جهانی سر مردم منت می‌گذارند؟ دقیقا بابت کدام سختی این همه توقع دارید؟!