حتی دور افتاده‌ترین اکوسیستم‌های زمین نیز از آلودگی پلاستیکی در امان نیستند

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...	ماینکرفت | بدوارز یا فیلم
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!	روبلاکس | با دوستم رفتیم گرنی، ولی انتظار اینو نداشتیم!

یافتن جانوران در اعماقی که نور خورشید به آنجا نمی‌رسد، دشوار است، اما دشوارتر از آن، یافتن موجودی است که نشان‌دهنده‌ی بی‌تفاوتی انسان نسبت به محیط‌زیست نباشد.

شاید این ادعای رایج که می‌گوید هر هفته به اندازه‌ی یک کارت اعتباری میکروپلاستیک می‌خوریم، نادرست باشد و احتمالاً به اندازه‌ی یک قاشق چای‌خوری میکروپلاستیک در مغز شما وجود ندارد، اما یک حقیقت درباره‌ی میکروپلاستیک‌ها انکارناشدنی است: آن‌ها همه‌جا هستند. تقریباً هیچ جایی روی زمین نیست که عاری از ذرات ریز پلاستیکی باشد که هنگام تجزیه‌ی قطعات بزرگ‌تر یا گاهی صرفاً در اثر شستشو آزاد می‌شوند.

پس از کشف میکروپلاستیک‌ها در جنوبگان و غارهای طولانی‌مدت بسته، دکتر سو-جو کیم و دکتر جینیونگ جئونگ از مؤسسه‌ی تحقیقاتی علوم زیستی و فناوری کره، تیمی را برای بررسی شرایط در اعماق اقیانوس رهبری کردند. تیم پژوهشی حلزون‌ها و صدف‌هایی را که در اطراف چشمه‌های گرمابی در پشته‌ی مرکزی هند و حوضه‌ی شمال فیجی در اقیانوس آرام زندگی می‌کنند، جمع‌آوری و از نظر میکروپلاستیک بررسی کردند.

با وجود اینکه میزان آلودگی فقط ۳٫۴ ذره در هر موجود بود که در مقایسه با بسیاری از گونه‌های دیگر پایین است، این واقعیت که ۱۱ مورد از ۱۲ موجود زنده حداقل یک ذره میکروپلاستیک داشتند، نشان می‌دهد هیچ جایی امن نیست.

به گزارش آی‌اف‌ال ساینس، بیش از نیمی (۵۶ درصد) از پلاستیک‌ها از جنس پلی‌استایرن بود که نشان می‌دهد تا مدت‌ها هزینه استفاده از بسته‌بندی‌های ارزان و لیوان‌های یکبار مصرف عایق‌دار را خواهیم پرداخت. درمقابل، پلاستیک‌های سطحی بیشتر از جنس پلی‌اتیلن یا پلی‌پروپیلن هستند. اندازه‌ی ذرات از ۸۱ میکرومتر تا ۱٫۲ میلی‌متر متغیر بود.

نمونه‌برداری از جانوران ساکن اطراف چشمه‌های گرمابی نشان می‌دهد ۹۲ درصد از آن‌ها به ذرات ریز پلاستیک آلوده هستند

نحوه‌ی پراکندگی میکروپلاستیک‌ها در بدن جانوران با هم فرق داشت. در حلزون‌ها، بیشتر ذرات در دستگاه گوارش جمع شده بود، اما در صدف‌هایی که با فیلتر کردن آب غذا می‌خورند، پراکندگی ذرات در تمام بدنشان به چشم می‌خورد. این الگو قبلاً هم در گونه‌های ساحلی دیده شده بود.

میزان آلودگی در اقیانوس هند به مراتب بیشتر از اقیانوس آرام بود. به طوری که در هر نمونه، ۱٫۹ برابر ذرات بیشتر و به ازای هر گرم وزن بدن، بسته به نوع جانور، بین ۳ تا ۱۵ برابر ذرات بیشتر وجود داشت. به نظر می‌رسد این تفاوت به دو دلیل باشد: اول، گردش آب در اقیانوس‌ها، آلاینده‌ها را در نقاط خاصی متمرکز می‌کند و دوم، میزان ورودی آلودگی به این دو اقیانوس با هم فرق دارد.

فراوانی پلاستیک‌ها در سطح اقیانوس توجه زیادی را به خود جلب کرده است، اما از آنجایی که بیشتر پلاستیک‌ها شناور هستند، امید می‌رفت اعماق اقیانوس در امان باشند. کیم در بیانیه‌ای گفت: «آلودگی پلاستیکی حتی به اکوسیستم‌های چشمه‌های گرمابی در اعماق دریا که زمانی یکی از منزوی‌ترین محیط‌های روی زمین محسوب می‌شدند، نفوذ کرده است. یافته‌های ما شواهد علمی مهمی برای ایجاد سیستم‌های نظارت بر محیط‌زیست در اعماق دریا و سیاست‌های حفاظتی در آینده فراهم می‌کند.»

منبع: انتخاب