داستان دعوای قلعه نویی و منتقدان؛ انتقاد فنی یا عقده گشایی شخصی؟!

نواندیش_محمد صادقی: در روزهایی که مردم هزار و یک دغدغه دارند دعوای امیر قلعه نویی و منتقدانش هر روز ابعاد تازه ای به خود می گیرد، دعوایی که باید اعتراف کرد بیش از آنکه جنبه فنی هم داشته باشد بعضا مثل خیلی از انتقادات دیگر در کشور ما جنبه شخصی دارد.

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...	ماینکرفت | بدوارز یا فیلم
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!	روبلاکس | با دوستم رفتیم گرنی، ولی انتظار اینو نداشتیم!

بعد از عملکرد قابل دفاع تیم ملی در جام جهانی با توجه به شرایط و بضاعت فوتبال ما این دعواها رنگ و بوی جدی تری به خود گرفت، دعوایی که البته شاید نوع رفتار خود امیر قلعه نویی و بازیکنان تیم ملی هم تاثیرگذار بوده باشد، تلاش بیش از حد برای قهرمان سازی از خودشان در حالی که فتح الفتوح عجیبی صورت نگرفته بود و بیان جملاتی مثل نسل طلایی و مجسمه ما را ساختن باعث شد بسیاری بیش از پیش سر لج بیافتند.

شاید بهترین توصیف را عادل فردوسی پور از عملکرد تیم ملی داشت که گفت فوق العاده نبودیم اما اصلا فاجعه هم نبودیم، تیم ملی عملکردی در حد و اندازه شرایط فوتبال ما ارائه داد و نمی توان از آن انتظارات غیر منطقی داشت، البته که شاید بگویید صعود از مرحله گروهی خیلی هم غیر منطقی نیست و این اتفاقا وعده ای بود که خود سرمربی تیم ملی داده بود، که البته این هم درست است!

شب گذشته امیر قلعه نویی مهمان برنامه فوتبال برتر بود تا به انتقادات پاسخ دهد، او اگرچه با زیاده روی به رسم مرسوم ما به خیلی ها انگ زد اما در عین حال نکاتی را هم مطرح کرد که می توان گفت درست بوده است.

باید بپذیریم جمع کثیری چه در داخل و چه خارج از بین همین حتی کارشناسان تمایل چندانی به موفقیت تیم ملی نداشتند چرا که صد آه و افسوس موضوع را شخصی کرده بودند و حس می کردند اگر تیم ملی موفق شود دیگر نمی شود یکسری از این بازیکنان و مربی را جمع کرد بنابراین روایتی که امیر قلعه نویی از چت دو نفر تعریف کرد خیلی عجیب نیست، باید بپذیریم این مساله به بخشی از روحیه ما ایرانی ها چه در عرصه سیاست و چه ورزش تبدیل شده که دیدن موفقیت هموطن مان برای مان سخت تر است، به همین دلیل هم هست که رفتارها و قضاوت ها نسبت به مربی خارجی متفاوت از مربی وطنی است.

قلعه نویی نکات درستی در مورد وضعیت نامناسب فوتبال باشگاهی ما، فشار غیر منصفانه بر تیم ملی و شرایط ناعادلانه مطرح کرد که به هر حال می توان از این بابت حق را به تیم ملی داد، اما در عین حال اشتباهاتی هم در ارنج نفرات و دعوت نسبت به برخی بازیکنان وجود داشت که همچنان نیز وجود دارد.

در مجموع باید گفت که این دعواها هیچ کمکی به ورزش و فوتبال ما نمی کند چون در بسیاری از مواقع جنبه شخصی دارد، پیشکسوتی که تا دیروز کنار تیم ملی بود و به به می کرد حالا که بیرون مانده با غرور عقده گشایی می کند یا افرادی که صرفا به دلیل مسائل شخصی اظهاراتی را مطرح‌می کنند همه و همه باعث می شود که در جام ملت های پیش رو هم‌ نتوان انتظار نتیجه داشت چرا که از همین حالا افراد بیشتری برای ناکامی تیم ملی در آن رقابت ها لحظه شماری می کنند.

خوشمان بیاید یا نه این یکی از آفات بزرگ فرهنگی ما ایرانی ها است که به طور کلی با چگونه انتقاد کردن و چگونه انتقاد پذیرفتن مشکل دارم خیلی از انتقادات همیشه جنبه شخصی دارد و حتی اگر نداشته باشد فردی که مورد انتقاد قرار گرفته آن را شخصی می کند، بنابراین نه اصول انتقاد کردن را به خوبی بلدیم و نه حتی اصول انتقاد شنیدن و تا زمانی که این ضعف بزرگ را رفع نکنیم در هیچ عرصه ای از سیاست تا ورزش امکان پیشرفت برایمان میسر نخواهد بود.

باید بدانیم که انتقاد درست کردن در خاکستری دیدن است، لحن انتقاد در ایجاد احساس در فرد مورد انتقاد واقع شده تاثیر گذار است و همه این ها است که تعیین می کند یک انتقاد واقعا از روی دلسوزی و درست است یا اینکه نه صرفا بغض و کینه شخصی است.