وزیر دفاع پیشین انگلیس، خزانه‌دار کل شد / بازگشت جان هیلی به عصر قدرت / برنهام به سراغ چهره‌های کهنه‌کار حزب کارگر رفت

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر سابق بریتانیا، در ژوئن ۲۰۲۶ ضربه‌ای خورد که از درون حزب خودش آمد. وزیر دفاعش، جان هیلی، استعفا داد. رسانه‌ها آن را «شوکه‌کننده» و «ناگهانی» توصیف کردند. استارمر سقوط کرد.

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...	ماینکرفت | بدوارز یا فیلم
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!	روبلاکس | با دوستم رفتیم گرنی، ولی انتظار اینو نداشتیم!

حالا، کمتر از یک ماه بعد، همان جان هیلی در دولت جدید اندی برنهام، صاحب یکی از قدرتمندترین پست‌ها شده است. او از آن دسته سیاستمدارانی است که نه با حاشیه، که با برنامه‌ریزی و استراتژی، قدرت را به دست می‌گیرد و نگه می‌دارد.

مسیری که از یورکشایر آغاز شد

جان هیلی، متولد ۱۹۶۰، در یورکشایر انگلستان بزرگ شد. پسر یک خانواده کارگری که بعدها توانست در دانشگاه کمبریج علوم اجتماعی و سیاسی بخواند. اما مسیرش مستقیم به سیاست نرسید؛ ابتدا روزنامه‌نگار بود، بعد فعال حقوق معلولان و مدیر کمپین در اتحادیه‌های کارگری. این تجربه‌ها، نگاه او را به طبقه کارگر شکل داد؛ همان نگاهی که بعدها هسته اصلی سیاست‌هایش شد.

ورود به سیاست: سال ۱۹۹۷، هم‌زمان با پیروزی تاریخی تونی بلر، او به عنوان نماینده «روتر ولی» وارد مجلس عوام شد. کرسی‌ای که تا امروز در اختیار دارد.

کارنامه‌ای در سایه، اما پر از مسئولیت

هیلی در دوران اوج حزب کارگر (۱۹۹۷-۲۰۱۰)، در پست‌های کلیدی اما نه چندان پرسر و صدا حضور داشت:

او هیچ‌گاه در این سال‌ها، چهره‌ای رسانه‌ای نبود. اما هر جا که بود، زیرساخت‌ها را شکل داد؛ نه با جنجال، که با تکنوکراسی.

نقطه عطف؛ بازسازی دکترین دفاعی حزب کارگر

پس از خروج حزب از قدرت در ۲۰۱۰، هیلی به صف منتقدان سیاست‌های مسکن دولت‌های محافظه‌کار پیوست. اما نقطه عطف کارنامه او سال ۲۰۲۰ بود؛ زمانی که کی‌یر استارمر، او را به عنوان وزیر دفاع «سایه» و سپس وزیر دفاع منصوب کرد.

ماموریت هیلی ساده نبود: حزب کارگر در دوران جرمی کوربین، به سمت سیاست‌های ضدجنگ و انزواطلبانه رفته بود. هیلی باید این خط‌مشی را کاملاً بازسازی می‌کرد. و کرد.

او حزب کارگر را به سمت «صلابت در امنیت ملی» هدایت کرد:

• تقویت پایبندی به ناتو

• حمایت قاطع از اوکراین

• افزایش بودجه‌های نظامی

• تحکیم همکاری‌های امنیتی با اروپا

هیلی همچنین توسعه صنایع دفاعی داخلی را نه فقط یک سیاست نظامی، که ابزاری برای اشتغال‌زایی در مناطق صنعتی شمال انگلستان می‌دانست.

چه شد که از استارمر جدا شد؟

در ژوئن ۲۰۲۶، هیلی به‌طور ناگهانی از وزارت دفاع استعفا داد. دلیل رسمی: اختلاف‌نظر بر سر میزان بودجه دفاعی. اما در سیاست، این‌گونه استعفاهای ناگهانی، اغلب بیش از یک اختلاف بودجه‌ای در خود دارند.

رسانه‌های بریتانیا استعفای او را «شوکه‌کننده» خواندند و پیش‌بینی کردند که تأثیر چشمگیری بر نخست‌وزیری استارمر خواهد داشت. پیش‌بینی درست بود. چند هفته بعد، استارمر سقوط کرد.

صعود مجدد؛ در دولت اندی برنهام

با روی کار آمدن اندی برنهام، هیلی به جایگاه قدرتمندی بازگشت. او که «یکی از برجسته‌ترین و باسابقه‌ترین سیاستمداران حزب کارگر» توصیف می‌شود، حالا در دولت جدید، در موقعیتی است که می‌تواند همان استراتژی‌های دفاعی و امنیتی را که در دوران اپوزیسیون طراحی کرده بود، به اجرا بگذارد.

چه کسی است و چه می‌خواهد؟

هیلی را می‌توان در چند ویژگی خلاصه کرد:

عمل‌گرا و تکنوکرات: نه اهل شعارهای پوپولیستی است، نه حاشیه‌سازی. تصمیماتش بر پایه داده‌ها و تحلیل ساختاری است.

مسلط به برنامه‌ریزی استراتژیک: او در حوزه‌های دفاع، امنیت و اقتصاد، برنامه‌هایی بلندمدت طراحی می‌کند.

عاری از حواشی رسانه‌ای: برخلاف بسیاری از سیاستمداران بریتانیا، نام هیلی کمتر در تیترهای جنجالی دیده می‌شود. اما حضورش در پس‌زمینه، همیشه تأثیرگذار بوده است.

نماد عمل‌گرایی: کسی که توانست حزب کارگر را از رویکردهای انزواطلبانه کوربین به سمت یک حزب قابل‌اعتماد برای اداره حکومت هدایت کند.

قاعده همیشه تکرارشونده

در سیاست، گاهی افرادی که در سایه کار می‌کنند و از حاشیه دوری می‌جویند، قدرتمندتر از آنهایی هستند که در روشنایی تیترها قرار دارند. جان هیلی، با دو دهه حضور بی‌حاشیه در پارلمان، با مسئولیت‌های کلیدی در دولت‌های مختلف، و با استراتژی‌هایی که حزب کارگر را بازتعریف کرد، نمونه‌ای از این قاعده است.

او مردی است که روزی وزیر دفاع نخست‌وزیر بود، بعد او را به زمین زد، و حالا در دولت جدید، یکی از مردان قدرتمند به شمار می‌رود.

جمع‌بندی؛ از استعفا تا اوج

جان هیلی، در ۶۶ سالگی، به یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های سیاست بریتانیا تبدیل شده است. مسیری که از یورکشایر شروع شد، از روزنامه‌نگاری و اتحادیه‌های کارگری گذشت، به وزارت مسکن و دفاع رسید، و حالا در دولت جدید، در قامت یکی از معماران سیاست دفاعی و امنیتی بریتانیا قرار گرفته است.

او حزب کارگر را از انزوا نجات داد، استارمر را کنار زد، و حالا در دولت برنهام، آنچه را طراحی کرده بود، اجرا خواهد کرد.

۳۱۲۵۷