نگذاریم بحران جنگ برای مردم عادی شود

به گزارش خبرآنلاین سایت 24آنلاین نوشت:جنوب ایران این روزها بیش از هر نقطه دیگری با این احساس زندگی می‌کند. زندگی متوقف نشده است. مردم سر کار می‌روند، خرید می‌کنند، فرزندانشان را به مدرسه می‌فرستند. این تصاویر نباید کسی را به اشتباه بیندازد. ادامه زندگی، نشانه عادی بودن شرایط نیست. انسان در سخت‌ترین موقعیت‌ها نیز برای بقا تلاش می‌کند. همین تلاش، معنای تاب‌آوری است، نه پذیرش جنگ.

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...	ماینکرفت | بدوارز یا فیلم
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!	روبلاکس | با دوستم رفتیم گرنی، ولی انتظار اینو نداشتیم!

در این مطلب که به قلم زهره فراهانی نوشته شده آمده است:آنچه بیش از هر چیز نگران‌کننده به نظر می‌رسد، «عادی‌سازی بحران» است. اگر جامعه به شنیدن خبر حمله خو بگیرد، اگر اضطراب شبانه به بخشی از زندگی تبدیل شود و ناامنی دیگر حساسیتی بر نیانگیزد، جنگ به هدفی رسیده که هیچ موشکی به تنهایی قادر به تحقق آن نیست. در چنین شرایطی، پیش از ساختمان‌ها، امنیت روانی یک ملت آسیب می‌بیند.

سال‌ها تقابل میان ایران و آمریکا، نسل‌های مختلف را با تجربه‌های متفاوت روبه‌رو کرده است. گروهی با تحریم بزرگ شدند. گروهی دیگر، سایه تهدید را تجربه کردند. اکنون نیز نگرانی از گسترش درگیری‌ها بر این زنجیره افزوده شده است. هزینه این مسیر طولانی را بیش از همه مردم پرداخته‌اند؛ مردمی که نه تصمیم‌گیر بوده‌اند و نه آغازگر بحران.

طبیعی است درباره آینده، نگاه‌های متفاوتی وجود داشته باشد. برخی، ادامه فشار و تقابل را راه‌حل می‌دانند. برخی دیگر، دیپلماسی را تنها مسیر کم‌هزینه می‌شمارند. اختلاف نظر، نشانه ضعف جامعه نیست. هیچ خانواده‌ای با یک فکر اداره نمی‌شود. آنچه خانواده را حفظ می‌کند، توان گفت‌وگوست. سیاست نیز از همین قاعده پیروی می‌کند و به همین دلیل دیپلماسی، هنر مدیریت اختلاف است، نه حذف آن.

سخنان اخیر عباس عراقچی نیز از همین زاویه قابل تأمل است. روایت او از احتمال حمله حتی در زمان حضور در مذاکرات، بیش از آنکه یک موضع سیاسی باشد، تصویری از دشواری تصمیم‌گیری در روزهای بحران ارائه می‌دهد. تصمیم‌هایی از این جنس، زیر فشار زمان، تهدید و مسئولیت گرفته می‌شوند؛ نه در شرایط عادی.

عراقچی به هزینه تأخیر در پذیرش آتش‌بس اشاره کرد و گفته:« اگر آتش‌بس چند روز زودتر پذیرفته می‌شد، بخشی از خسارت‌های واردشده به کشور قابل پیشگیری بود.» فارغ از موافقت یا مخالفت با این ارزیابی، یک واقعیت را نمی‌توان انکار کرد؛ هر روز ادامه جنگ، هزینه‌ای تازه بر دوش کشور می‌گذارد. برخی زیرساخت‌ها را می‌توان دوباره ساخت، اقتصاد نیز شاید با گذشت زمان ترمیم شود، اما جان انسان‌ها بازنمی‌گردد و هیچ بازسازی‌ای جای خالی یک انسان را پر نمی‌کند.

اشاره وزیر امور خارجه به وجود حفره‌های امنیتی نیز نباید در میان جدال‌های سیاسی گم شود. هر بحران، فرصتی برای بازنگری است. اکنون زمان طرح پرسش‌های جدی فرا رسیده است. چه خطاهایی مسیر را به این نقطه رساند؟ کدام تصمیم‌ها نیازمند اصلاح است؟ چه ضعف‌هایی باید برطرف شود؟ پاسخ به این پرسش‌ها، تسویه‌حساب سیاسی نیست. بخشی از مسئولیت حکمرانی است. کشوری که از تجربه‌های تلخ درس نگیرد، ناچار به تکرار آنها خواهد شد.

دفاع از کشور، امنیت ملی و تمامیت ارضی، اصلی خدشه‌ناپذیر است. هیچ دولتی نمی‌تواند از این مسئولیت چشم بپوشد. در کنار این اصل، وظیفه دیگری نیز وجود دارد؛ کاستن از هزینه‌هایی که بر مردم تحمیل می‌شود. هر راهکاری که بتواند از گسترش درگیری جلوگیری کند، ارزش بررسی دارد. تدبیر، نشانه عقب‌نشینی نیست. بخشی از قدرت یک کشور، توان جلوگیری از بحران‌های پرهزینه است.

ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به ثبات نیاز دارد. به فضایی که امکان سرمایه‌گذاری، تولید، اشتغال و امید را فراهم کند. مردمی که سال‌ها فشار اقتصادی، تحریم و التهاب‌های سیاسی را تحمل کرده‌اند، حق دارند خبر نخست زندگی‌شان رونق باشد، نه انفجار. آرامش باشد، نه اضطراب. افق پیش‌رو باشد، نه بیم از فردا.

اگر هنوز روزنه‌ای برای کاهش تنش و جلوگیری از گسترش بحران وجود دارد، حفظ آن فقط یک انتخاب سیاسی نیست؛ مسئولیتی ملی است. آینده ایران را نمی‌توان بر مدار التهاب دائمی ساخت. کشور به عقلانیتی نیاز دارد که هم از امنیت پاسداری کند و هم از جان مردم، هم قدرت بازدارندگی را حفظ کند و هم راه گفت‌وگو را نبندد.

تاریخ، پیروزی‌ها را فقط با تعداد نبردهای انجام‌شده نمی‌سنجد. گاهی بزرگ‌ترین دستاورد، جنگی است که آغاز نمی‌شود یا بحرانی است که پیش از گسترش مهار می‌شود. اگر قرار باشد چیزی از این روزهای دشوار برای نسل‌های آینده باقی بماند، بهتر است خاطره عبور از بحران باشد، نه میراث ویرانی. هنوز برای انتخاب این مسیر دیر نشده است.