پشت دیوارهای «پرنس حسن» چه می‌گذرد؟

از ابتدای نقض تفاهمنامه آتش‌بس توسط آمریکایی‌ها و تجاوزات مکرر طی روزهای اخیر به جمهوری اسلامی ایران، نیروهای مسلح کشورمان با اشراف راهبردی نسبت به شبکه پایگاه‌های ارتش تروریستی آمریکا در منطقه غرب آسیا اهداف مهمی را در این پایگاه‌ها، آماج حملات موشکی و پهپادی خود قرار داده‌اند.

یکی از این پایگاه‌ها، پایگاه هوایی پرنس حسن اردن است که محل پشتیبانی و انجام پروازهای راهبردی هواگردهای آمریکایی‌ها در تجاوزات به جمهوری اسلامی ایران محسوب می‌شود. 

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...	ماینکرفت | بدوارز یا فیلم
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!	روبلاکس | با دوستم رفتیم گرنی، ولی انتظار اینو نداشتیم!

در این راستا، روز گذشته نیروی هوافضای سپاه پاسداران با استفاده از قدرت آتش خود توانست با حمله به پایگاه‌های ملک فیصل و پرنس حسن اردن، یک سوله آماده سازی اف ۱۵ هدف قرار دهد.

همچنین؛ این نیرو در حمله به یک سوله آماده‌سازی پهپادها، ۸ فروند پهپاد MQ9 نو و آکبند در بسته‌های خود قبل از آماده‌سازی، به طور کامل منهدم و به دو فروند از آن‌ها که در محوطه بودند، خسارت سنگین وارد کند.

پرنس حسن؛ یک نقطه مهم برای آمریکا در شرق اردن

پایگاه هوایی پرنس حسن (Prince Hassan Air Base) که با نام تاریخی H-۵ نیز شناخته می‌شود، یکی از مهم‌ترین مراکز نیروی هوایی اردن در شرق این کشور است. این پایگاه یک پایگاه آمریکایی نیست و مالکیت و مدیریت آن در اختیار اردن قرار دارد، اما به دلیل روابط نزدیک امنیتی و دفاعی اردن با آمریکا و دیگر شرکای غربی، در محاسبات امنیتی منطقه جایگاه مهمی پیدا کرده است.

برخلاف ابرپایگاه‌هایی مانند العدید قطر، الظفره امارات یا علی‌السالم کویت که نقش‌های گسترده فرماندهی، اطلاعاتی یا لجستیکی دارند، مأموریت اصلی پرنس حسن بر پشتیبانی، آموزش، انعطاف عملیاتی و پذیرش موقت یگان‌ها متمرکز است.

موقعیت جغرافیایی و اهمیت راهبردی

مهم‌ترین عامل اهمیت این پایگاه، موقعیت جغرافیایی آن است. قرار گرفتن در شرق اردن و در منطقه‌ای بیابانی نزدیک صفاوی، فضای مناسبی برای فعالیت‌های نظامی و هوایی ایجاد کرده است.

نزدیکی به مرز عراق، مجاورت نسبی با جنوب سوریه و قرار گرفتن اردن در مسیر اتصال شرق مدیترانه، عراق و شبه‌جزیره عربستان، باعث شده پرنس حسن به یکی از گره‌های مهم محور امنیتی اردن–عراق–سوریه تبدیل شود.

پیشینه تاریخی پایگاه

ریشه این منطقه به دوران حضور بریتانیا در خاورمیانه و ایستگاه شماره ۵ (H-۵) در مسیر خط لوله نفت عراق به دریای مدیترانه بازمی‌گردد.

این موقعیت به‌تدریج توسعه یافت و در سال ۱۹۶۹ به‌عنوان پایگاه هوایی پرنس حسن افتتاح شد؛ نامی که از شاهزاده حسن بن طلال، ولیعهد پیشین اردن، گرفته شده است.

مشخصات فنی پایگاه هوایی پرنس حسن

پایگاه هوایی پرنس حسن در شرق اردن و در نزدیکی منطقه الصفاوی (Safawi) قرار دارد و یکی از پایگاه‌های عملیاتی نیروی هوایی اردن به شمار می‌رود.

این پایگاه دارای یک باند اصلی پرواز به طول حدود ۳ هزار متر و عرض تقریبی ۴۵ متر است که امکان فعالیت هواگردهای نظامی، ترابری و پشتیبانی را فراهم می‌کند. 

در کنار باند اصلی، شبکه مسیرهای پروازی (Taxiways)، رمپ‌های استقرار هواگرد (Apron)، آشیانه‌های نگهداری (Hangars)، تأسیسات سوخت و ساختمان‌های پشتیبانی و عملیاتی، ساختار اصلی پایگاه را تشکیل می‌دهند.

معماری این مجموعه نشان می‌دهد که پرنس حسن برای انجام مأموریت‌های پشتیبانی هوایی، نگهداری هواگردها، آموزش و ایجاد ظرفیت جایگزین طراحی شده است.

هواگردهای مستقر و مرتبط با پایگاه

پرنس حسن 

هواگردهای مرتبط با این پایگاه شامل بالگردهای بلک‌هاوک (UH-۶۰ Black Hawk) برای مأموریت‌های جابه‌جایی نیرو، پشتیبانی و عملیات ویژه، هواپیماهای آموزشی گروب جی-۱۲۰تی‌پی (Grob G 120TP) برای آموزش مقدماتی خلبانان و همچنین برخی هواگردهای ترابری سبک و پشتیبانی مورد استفاده نیروی هوایی اردن است.

درباره استقرار دائمی پهپادهای آمریکایی مانند ام‌کیو-۹ ریپر (MQ-۹ Reaper) یا حضور ثابت جنگنده‌های خارجی در این پایگاه، اطلاعات عمومی قطعی منتشر نشده است.

جایگاه اردن در همکاری‌های امنیتی

اهمیت پرنس حسن را باید در چارچوب همکاری‌های امنیتی گسترده اردن با آمریکا و متحدان غربی نیز ارزیابی کرد. این همکاری‌ها حوزه‌هایی مانند آموزش نظامی، رزمایش‌های مشترک، مبارزه با گروه‌های مسلح، تبادل اطلاعات، امنیت مرزی و پشتیبانی دفاعی را در بر می‌گیرد. به همین دلیل، اگرچه این پایگاه تحت مالکیت اردن است، اما زیرساخت‌های آن در شبکه امنیتی منطقه‌ای نیز مورد توجه قرار دارند.

شناسنامه فنی و معماری عملیاتی

پرنس حسن یک پایگاه هوایی با زیرساخت کامل است که توانایی پشتیبانی از چرخه عملیات هوایی را دارد. مهم‌ترین بخش آن، باند پروازی اصلی با طول تقریبی سه هزار متر است که امکان فعالیت جنگنده‌های سبک و متوسط، هواپیماهای ترابری تاکتیکی، هواپیماهای پشتیبانی و آموزشی را فراهم می‌کند.

شبکه باندهای پروازی، ارتباط میان باند، رمپ‌ها، آشیانه‌ها و بخش‌های تعمیراتی را برقرار کرده و زمان آماده‌سازی و واکنش عملیاتی را کاهش می‌دهد.

رمپ‌های عملیاتی نیز محل پارک، سوخت‌گیری، بازرسی فنی، بارگیری تجهیزات و آماده‌سازی هواگردها پیش از پرواز هستند.

هرچند ظرفیت این بخش‌ها در مقایسه با پایگاه‌های بزرگ منطقه محدودتر است، اما برای مأموریت‌های پشتیبانی، آموزشی و استقرارهای موقت طراحی شده‌اند.

آشیانه‌های پایگاه وظیفه نگهداری، تعمیر و حفاظت از هواگردها در برابر شرایط محیطی را بر عهده دارند. در کنار آن‌ها، مراکز فرماندهی و کنترل هماهنگی میان برج مراقبت، یگان‌های پروازی، واحدهای تعمیراتی، امنیت پایگاه و فرماندهی‌های بالاتر را انجام می‌دهند و نقش اصلی را در مدیریت عملیات و انتقال اطلاعات ایفا می‌کنند.

تأسیسات سوخت شامل مخازن ذخیره، سامانه‌های انتقال و تجهیزات سوخت‌گیری، استمرار عملیات پروازی را ممکن می‌سازند و بخش‌های تعمیراتی و مهندسی با کارگاه‌های فنی، انبار قطعات و مراکز تعمیر تجهیزات زمینی، آمادگی عملیاتی هواگردها را حفظ می‌کنند. ساختمان‌های اداری، محل استقرار کارکنان و تأسیسات خدماتی و رفاهی نیز امکان فعالیت مستمر پایگاه را فراهم می‌کنند.

ویژگی‌های عملیاتی پایگاه

معماری عملیاتی پرنس حسن بر سه اصل چندمنظوره بودن، توان پشتیبانی و انعطاف عملیاتی استوار است. این پایگاه برای انجام مأموریت‌هایی مانند آموزش، پشتیبانی هوایی، جابه‌جایی تجهیزات و پذیرش موقت یگان‌ها طراحی شده و ارزش آن بیش از آنکه به وسعت یا تعداد هواگردهای مستقر وابسته باشد، به توانایی پشتیبانی از چرخه کامل عملیات هوایی و ایفای نقش در شبکه دفاعی اردن و همکاری‌های امنیتی منطقه‌ای بازمی‌گردد.

پرنس حسن را نمی‌توان در رده ابرپایگاه‌هایی مانند العدید قطر قرار داد، اما به دلیل موقعیت راهبردی در شرق اردن، نزدیکی به عراق و سوریه، برخورداری از زیرساخت‌های کامل هوایی و نقش آن در همکاری‌های امنیتی اردن با غرب، یکی از پایگاه‌های مهم منطقه به‌شمار می‌رود.

این مجموعه یک پایگاه هوایی متوسط اما مجهز است که به‌عنوان یک گره انعطاف‌پذیر پشتیبانی، توان حفظ و پشتیبانی از چرخه عملیات هوایی را دارد و جایگاه مهمی در معماری امنیتی غرب آسیا ایفا می‌کند.

نقش منطقه‌ای پایگاه هوایی پرنس حسن اردن

پایگاه هوایی پرنس حسن در شرق اردن از روی تصاویر ماهواره‌ای عمومی، الگوی یک پایگاه هوایی نظامی استاندارد را نشان می‌دهد. تحلیل این تصاویر بر اساس عناصر قابل مشاهده مانند باند پرواز، مسیرهای تاکسی، رمپ‌ها، آشیانه‌ها، مناطق پشتیبانی و ساختمان‌های اداری انجام می‌شود؛ هرچند جزئیات دقیق داخلی و تعداد تجهیزات مستقر به‌صورت عمومی مشخص نیست.

ساختار کلی پایگاه شامل چند بخش اصلی است:

منطقه پروازی: شامل باند اصلی، مسیرهای تاکسی و ارتباط با مناطق استقرار هواگردها که محور عملیاتی پایگاه را تشکیل می‌دهد.

رمپ‌ها و مناطق استقرار: فضاهای بتنی یا آسفالتی برای پارک هواگرد، عملیات زمینی، سوخت‌گیری و آماده‌سازی پرواز.

آشیانه‌ها: نشان‌دهنده وجود چرخه نگهداری و پشتیبانی فنی هواگردها.

مناطق پراکنده پشتیبانی: برای کاهش تمرکز تجهیزات و افزایش تاب‌آوری پایگاه.

ساختمان‌های فرماندهی و لجستیکی: شامل مدیریت عملیات، انبارها، خدمات زمینی و زیرساخت‌های پشتیبانی.

تأسیسات سوخت و انرژی: بخش حیاتی برای حفظ توان عملیاتی.

از نظر ساختاری، پرنس حسن یک پایگاه چندمنظوره است؛ اما نقش آن با پایگاه‌های اصلی جنگنده‌ای اردن متفاوت است.

در شبکه هوایی اردن، پایگاه موفق‌السلطی نقش مهم‌تری در عملیات رزمی جنگنده‌ها دارد، در حالی که پرنس حسن بیشتر به‌عنوان ظرفیت پشتیبانی، انعطاف عملیاتی و گزینه جایگزین اهمیت دارد.

همکاری با آمریکا و متحدان

اگر چه پرنس حسن یک پایگاه آمریکایی نیست و تحت فرماندهی نیروی هوایی سلطنتی اردن قرار دارد، اما، یکی از پایگاه‌های اصلی پشتیبانی کننده از نیروهای آمریکایی در منطقه غرب آسیاست به نحوی که پرواز هواپیماهای راهبردی آمریکایی مانند C-۱۷ به و از اینجا انجام می‌شود.

اهمیت آن در روابط دفاعی اردن و آمریکا بیشتر به قابلیت همکاری، پشتیبانی و انعطاف عملیاتی مربوط می‌شود که شامل آموزش نیروها، رزمایش‌های مشترک، تبادل اطلاعات، پشتیبانی تجهیزاتی و مقابله با تهدیدات منطقه‌ای است.

هواگردهای آمریکایی در پایگاه پرنس حسن

پایگاه هوایی پرنس حسن برخلاف برخی پایگاه‌های منطقه، محل استقرار دائمی یگان‌های رزمی آمریکا محسوب نمی‌شود، اما به دلیل موقعیت جغرافیایی، طول باند مناسب و زیرساخت‌های عملیاتی، در دوره‌های مختلف مورد استفاده هواگردهای آمریکایی و متحدان غربی قرار گرفته است. مهم‌ترین نقش این پایگاه در همکاری با آمریکا، بیشتر در حوزه پشتیبانی، جابه‌جایی نیرو و انتقال تجهیزات تعریف می‌شود.

مهم‌ترین هواگرد آمریکایی مرتبط با پرنس حسن، هواپیمای ترابری راهبردی سی-۱۷ (C-۱۷ Globemaster III) نیروی هوایی آمریکا است که برای مأموریت‌هایی مانند انتقال نیرو، جابه‌جایی تجهیزات سنگین، حمل محموله‌های نظامی و پشتیبانی لجستیکی مورد استفاده قرار می‌گیرد. توانایی پذیرش این هواپیما نشان‌دهنده اهمیت زیرساختی پایگاه پرنس حسن در شبکه حمل‌ونقل هوایی نظامی آمریکا در منطقه غرب آسیا است.

علاوه بر سی-۱۷، این پایگاه به دلیل برخورداری از باند مناسب و امکانات پشتیبانی، قابلیت پذیرش دیگر هواگردهای ترابری و پشتیبانی سنگین آمریکا و ناتو را نیز دارد. در برخی دوره‌ها، هواگردهای رزمی آمریکایی نیز در قالب استقرارهای موقت و رزمایش‌های مشترک از این پایگاه استفاده کرده‌اند. از جمله، سابقه حضور هواپیماهای تهاجمی ای-۱۰ (A-۱۰ Thunderbolt II) در این پایگاه در برخی مقاطع تاریخی ثبت شده است.

پرنس حسن پایگاه دائمی استقرار جنگنده‌های آمریکایی مانند اف-۱۵، اف-۱۶، اف-۳۵ یا پهپادهای ام‌کیو-۹ ریپر (MQ-۹ Reaper) محسوب نمی‌شود بلکه به عنوان یک نقطه پشتیبانی و پایگاه موقتی استقرار این نوع هواگردها در دکترین منطقه‌ای آمریکا در غرب آسیا فعالیت می‌کند. یعنی مشابه آنچه طی روزهای اخیر یا آنچه در جنگ‌های تحمیلی دوم و سوم مشاهده کرده‌ایم، این پایگاه نقطه‌ای برای پشتیبانی عملیات‌های تهاجمی آمریکا به ایران محسوب می‌شود.

در مجموع، نقش هواگردهای آمریکایی در پرنس حسن را باید بیشتر در قالب یک گره پشتیبانی هوایی در شبکه منطقه‌ای آمریکا تحلیل کرد؛ پایگاهی که با داشتن زیرساخت مناسب می‌تواند در شرایط مختلف برای انتقال نیرو، پشتیبانی لجستیکی، استقرار موقت هواگردها و افزایش انعطاف عملیاتی شبکه هوایی آمریکا و متحدانش مورد استفاده قرار گیرد، نه یک پایگاه رزمی اصلی مانند العدید قطر و الظفره امارات.

جایگاه «پرنس حسن» در معماری امنیتی و دفاعی سنتکام

در معماری سنتکام، هر پایگاه در منطقه نقش مشخصی در شبکه عملیاتی دارد. 

پایگاه العدید قطر به‌عنوان یکی از مراکز مهم فرماندهی و هماهنگی عملیات هوایی شناخته می‌شود، الظفره امارات در حوزه عملیات هوایی، اطلاعاتی و شناسایی اهمیت دارد، علی‌السالم کویت بیشتر نقش لجستیکی و انتقال نیرو را ایفا می‌کند و عین‌الاسد عراق به دلیل نزدیکی به محیط عملیات زمینی اهمیت دارد. 

در این میان، پایگاه‌های اردن بیشتر در چارچوب همکاری دفاعی، آموزش، پشتیبانی و عملیات مشترک معنا پیدا می‌کنند.

بنابراین؛ پرنس حسن یک مرکز فرماندهی آمریکا یا پایگاه رزمی اصلی در منطقه محسوب نمی‌شود، بلکه بخشی از شبکه انعطاف و پشتیبانی منطقه‌ای است.

«پرنس حسن» میزبان MQ-۹ و نقطه جنگ شبکه‌محور آمریکا 

در جنگ‌های جدید، اهمیت یک پایگاه هوایی فقط به تعداد جنگنده‌ها محدود نیست؛ بلکه توانایی اتصال آن به شبکه‌های اطلاعاتی، ارتباطی و عملیاتی نیز اهمیت دارد. پهپادها (UAV) یکی از عناصر اصلی این تحول هستند و امکان مراقبت، شناسایی، جمع‌آوری اطلاعات و در برخی موارد عملیات رزمی را بدون به خطر انداختن خلبان فراهم می‌کنند.

با توجه به موقعیت جغرافیایی اردن و نزدیکی آن به عراق و سوریه، نقش پایگاه‌های این کشور در پشتیبانی از مأموریت‌های اطلاعاتی و پهپادی آمریکا مورد توجه است.

پهپاد MQ-۹ Reaper یکی از مهم‌ترین سامانه‌های پهپادی آمریکا است که توسط شرکت جنرال اتمیکس ساخته شده و برای مأموریت‌های ISR (اطلاعات، مراقبت و شناسایی)، پایش مناطق عملیاتی، شناسایی اهداف، پشتیبانی نیروهای زمینی و حملات دقیق استفاده می‌شود.

توانایی پرواز طولانی‌مدت، این پهپاد را به ابزاری مهم در عملیات‌های عراق و سوریه تبدیل کرده است.

اهمیت اردن در معماری پهپادی منطقه به دلیل موقعیت جغرافیایی آن است. این کشور به عراق، سوریه و مسیرهای راهبردی منطقه نزدیک است و همین موضوع، ارزش آن را در حوزه مراقبت مرزی، اطلاعات و همکاری امنیتی افزایش داده است.

بنابر اطلاعیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که روز گذشته درباره انهدام آشیانه این نوع از پهپادها منتشر شد می‌توان به طور قطعی گفت که پایگاه پرنس حسن نیز مانند سایر پایگاه‌های آمریکا در کشورهای غرب آسیا نقش مهمی در حوزه عملیات‌های نظامی این کشور به ویژه اجرای جنگ شبکه محور دارد.

در مفهوم جنگ شبکه‌محور (Network-Centric Warfare)، عملیات نظامی بر اتصال میان ماهواره‌ها، پهپادها، هواپیماهای شناسایی، سامانه‌های ارتباطی و مراکز فرماندهی استوار است. در چنین ساختاری، یک پایگاه حتی بدون استقرار گسترده هواگردهای رزمی می‌تواند در زنجیره عملیاتی نقش داشته باشد.

در مقایسه با پایگاه‌هایی مانند الظفره امارات که نقش اطلاعاتی و شناسایی پررنگ‌تری دارد و العدید قطر که مرکز مهم فرماندهی هوایی آمریکا محسوب می‌شود، پرنس حسن بیشتر به‌عنوان یک پایگاه پشتیبان تحلیل می‌شود.

پرنس حسن بر اساس اطلاعات عمومی یک پایگاه قطعی پهپادی آمریکا محسوب نمی‌شود، اما موقعیت جغرافیایی و زیرساخت هوایی آن باعث می‌شود در معماری جنگ شبکه‌محور منطقه اهمیت داشته باشد.

نقش احتمالی این پایگاه در حوزه پهپادی بیشتر شامل پشتیبانی، انعطاف عملیاتی و اتصال به شبکه اطلاعاتی منطقه است. ارزش اصلی آن نه فقط در هواگردهای مستقر، بلکه در توانایی قرار گرفتن در یک شبکه گسترده اطلاعاتی و عملیاتی برای آمریکا قرار دارد.

جایگاه پرنس حسن در سناریوهای منطقه‌ای آمریکا 

پایگاه هوایی پرنس حسن یک ابرپایگاه آمریکایی مانند العدید قطر، مرکز اصلی عملیات سنتکام یا محل استقرار گسترده نیروهای خارجی نیست. 

این پایگاه تحت کنترل اردن قرار دارد، اما به دلیل موقعیت جغرافیایی شرق اردن، نزدیکی نسبی به عراق و سوریه، زیرساخت هوایی و روابط دفاعی نزدیک امان و واشنگتن، در معماری امنیتی منطقه اهمیت دارد.

ارزش اصلی پرنس حسن در جایگاه شبکه‌ای و نقش پشتیبانی آن است، نه در اندازه. در حالی که العدید نقش فرماندهی و کنترل، الظفره نقش اطلاعاتی و شناسایی (ISR)، علی‌السالم نقش لجستیکی و موفق‌السلطی اردن نقش مهم‌تری در عملیات جنگنده‌ای دارد، پرنس حسن بیشتر به‌عنوان یک پایگاه عمقی، پشتیبان و انعطاف‌پذیر تحلیل می‌شود.

در جریان تجاوزات مختلف آمریکا به ایران طی روزها و ماه‌های اخیر، اهمیت این پایگاه را به ویژه با اشاره به نقش‌های مختلف آن شامل پشتیبانی منطقه‌ای، ایجاد عمق عملیاتی، پراکندگی تجهیزات، حفظ مسیرهای لجستیکی و افزایش انعطاف شبکه نظامی تعریف می‌شود.

اهمیت اردن برای آمریکا به دلیل موقعیت میان شرق مدیترانه، عراق و شبه‌جزیره عربستان و همچنین همکاری‌های چنددهه‌ای دفاعی، آموزشی و اطلاعاتی میان دو کشور است.

در مقایسه با پایگاه‌های نزدیک‌تر به خلیج فارس، مانند العدید قطر، الظفره امارات، پایگاه‌های بحرین و مراکز کویت، پرنس حسن فاصله بیشتری از محیط اصلی عملیات علیه ایران دارد. 

محدودیت‌های اصلی این پایگاه شامل فاصله جغرافیایی از ایران، ظرفیت کمتر نسبت به پایگاه‌های بزرگ آمریکا و وابستگی هرگونه استفاده خارجی به تصمیم سیاسی اردن است.

در واقع، اهمیت پرنس حسن در جنگ علیه ایران، بیشتر به توانایی اتصال به یک شبکه گسترده‌تر اطلاعاتی، عملیاتی و لجستیکی مربوط است.

این پایگاه بخشی از پازل بزرگ‌تر امنیتی غرب آسیاست که ارزش آن در افزایش انعطاف، ایجاد گزینه‌های جایگزین و حفظ توان شبکه نظامی قرار دارد، نه در اجرای مستقیم عملیات تهاجمی.

پرنس حسن؛ حلقه پشتیبان در معماری نظامی آمریکا در غرب آسیا

پرنس حسن را نباید صرفاً بر اساس تعداد هواگردها یا میزان حضور نیروهای خارجی سنجید؛ اهمیت واقعی این پایگاه در جایگاه آن به‌عنوان یکی از حلقه‌های پشتیبان در شبکه نظامی آمریکا و متحدانش در غرب آسیاست. 

در یک سناریوی تهاجمی گسترده، چنین پایگاه‌هایی می‌توانند با فراهم کردن ظرفیت جابه‌جایی، پشتیبانی، سوخت‌رسانی، تعمیراتی، ارتباطی و ایجاد امکان پراکندگی نیروها، به افزایش انعطاف عملیاتی این شبکه کمک کنند. 

از این منظر، پرنس حسن نه یک سکوی مستقل برای عملیات تهاجمی علیه ایران، بلکه بخشی از معماری بزرگ‌تر حضور نظامی آمریکا در منطقه است؛ معماری‌ای که هدف آن حفظ گزینه‌های متعدد عملیاتی و کاهش وابستگی به چند پایگاه اصلی است.

ضربات ایران به «پرنس حسن»

ضربات موشکی و پهپادی ایران به زیرساخت‌های نظامی آمریکا و متحدانش نشان داده است که فاصله جغرافیایی دیگر تضمین‌کننده مصونیت پایگاه‌ها نیست و حتی مراکزی که در لایه‌های پشتیبان شبکه نظامی منطقه قرار دارند نیز می‌توانند تحت تأثیر تحول توانمندی‌های موشکی، پهپادی و اطلاعاتی قرار گیرند.

از این منظر، پرنس حسن بخشی از همان معماری گسترده‌ای است که آمریکا برای حفظ حضور و انعطاف عملیاتی خود در غرب آسیا به آن متکی است؛ معماری‌ای که امروز بیش از گذشته با چالش تهدیدات دورایستا روبه‌رو شده است.

پایان پیام/