تصاویر| Anduril از تیلت‌روتور Thunder رونمایی کرد؛ هم‌تیمی خودران هلیکوپترهای Apache

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...	ماینکرفت | بدوارز یا فیلم
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!	روبلاکس | با دوستم رفتیم گرنی، ولی انتظار اینو نداشتیم!

شرکت Anduril Industries از هواگرد نظامی خودران جدیدی با نام Thunder رونمایی کرده است؛ یک هواگرد تیلت‌روتور که برای پرواز در کنار هلیکوپترهای سرنشین‌دار و افزایش برد عملیاتی آن‌ها در میدان‌های نبرد طراحی شده است.

این هواگرد رده ۵ برای پاسخ به یکی از چالش‌های رو‌به‌رشد جنگ‌های مدرن توسعه یافته است. گسترش پهپادهای ارزان‌قیمت، مهمات سرگردان و سامانه‌های گسترده شناسایی باعث شده پرواز در ارتفاع پایین برای هلیکوپترهای تهاجمی بسیار خطرناک‌تر از گذشته باشد. Thunder قرار است بخشی از این ریسک را با حمل تسلیحات، حسگرها یا تجهیزات پشتیبانی و فعالیت به‌عنوان یک هم‌تیمی خودران بر عهده بگیرد، نه یک هواگرد سرنشین‌دار دیگر.

طراحی با تمرکز بر برد عملیاتی

Thunder برخلاف هلیکوپترهای متداول از آرایش تیلت‌روتور استفاده می‌کند. این هواگرد به‌صورت عمودی برخاست و فرود انجام می‌دهد، اما پس از آن وارد پرواز با اتکا به بال‌ها می‌شود تا بتواند مأموریت‌های طولانی‌تری انجام دهد. این ویژگی امکان عملیات از مناطق ناهموار را بدون قربانی کردن سرعت یا مداومت پروازی فراهم می‌کند.

Anduril این پلتفرم را با همکاری Archer Aviation توسعه داده و از فناوری هواگردهای تجاری eVTOL بهره گرفته است. مهندسان این شرکت، بدنه هواگرد را با سامانه پیشران هیبریدی-الکتریکی ترکیب کرده‌اند تا بازدهی در مراحل مختلف پرواز افزایش یابد. همچنین سرعت چرخش روتورها در زمان پرواز کروز کاهش پیدا می‌کند که هم مصرف سوخت را کمتر می‌کند و هم ردپای صوتی هواگرد را در مأموریت‌های ارتفاع پایین کاهش می‌دهد.

قابلیت حمل‌ونقل نیز یکی از محورهای اصلی طراحی بوده است. Thunder می‌تواند با اتکا به نیروی خود مسافت‌های طولانی را طی کند، اما در صورت نیاز داخل یک کانتینر استاندارد حمل بار قرار می‌گیرد تا از طریق کامیون، قطار، کشتی یا هواپیمای ترابری جابه‌جا شود.

پیکربندی‌های متنوع برای مأموریت‌های مختلف

Anduril به‌جای طراحی Thunder برای یک مأموریت مشخص، آن را بر پایه محفظه‌های بار قابل‌تعویض ساخته است. بسته به نیاز عملیاتی، این هواگرد می‌تواند به موشک‌های هدایت‌شونده دقیق، تجهیزات جنگ الکترونیک یا پهپادهای پرتاب‌شونده مجهز شود. پیکربندی‌های دیگر نیز برای حمل بار یا مقابله با پهپادها در نظر گرفته شده‌اند تا فرماندهان پیش از اعزام، هواگرد را متناسب با مأموریت تجهیز کنند.

یکی از این پیکربندی‌ها امکان حمل ۱۰ فروند موشک Hellfire، JAGM یا Barracuda-100M را فراهم می‌کند. در نمونه‌ای دیگر، این تسلیحات با ۱۶ فروند پهپاد Altius-۶۰۰ جایگزین می‌شوند. همچنین کاربران می‌توانند Thunder را به ۷۶ راکت ۷۰ میلی‌متری و سامانه‌های مقابله با پهپاد در محفظه جلویی مجهز کنند.

Anduril معتقد است همکاری خودکار میان هواگردهای سرنشین‌دار و بدون سرنشین می‌تواند توان آتش را به‌طور چشمگیری افزایش دهد. این شرکت برآورد می‌کند که همراه کردن سه فروند Thunder با هر هلیکوپتر AH-۶۴ Apache، بدون افزایش تعداد خلبانان حاضر در فضای نبرد، میزان مهمات در اختیار یک تیپ را سه برابر می‌کند.

نرم‌افزار، مأموریت را هدایت می‌کند

هسته اصلی این پروژه، سامانه خودران Lattice Mission Autonomy شرکت Anduril است. این نرم‌افزار به خلبانان اجازه می‌دهد تنها اهداف مأموریت را تعیین کنند و نیازی به کنترل مستقیم هر هواگرد نداشته باشند. سامانه به‌طور خودکار فاصله بین هواگردها، ناوبری و تقسیم وظایف را مدیریت می‌کند تا خدمه روی تصمیم‌های تاکتیکی تمرکز کنند.

ناوبری Thunder به GPS وابسته نیست. این هواگرد با ترکیب حسگرهای داخلی، بینایی ماشین و پردازش لبه، می‌تواند عوارض زمین را تشخیص دهد، از موانع عبور کند و حتی در صورت قطع ارتباطات یا از دسترس خارج شدن سامانه‌های ناوبری ماهواره‌ای، مأموریت خود را ادامه دهد. اطلاعات جمع‌آوری‌شده نیز میان هواگردهای حاضر در دسته پروازی به اشتراک گذاشته می‌شود تا همه آن‌ها تصویر کامل‌تری از تهدیدها و شرایط میدان نبرد داشته باشند.

Anduril تاکنون آزمایش‌های پروازی را با نمونه‌های تمام‌مقیاس انجام داده است. این شرکت انتظار دارد Thunder نخستین پرواز واقعی خود را در سال ۲۰۲۷ انجام دهد؛ برنامه‌ای که هدف آن اثبات توانایی عملیات خودران مشترک و گسترش نقش هلیکوپترهای تهاجمی در محیط‌های نبرد پرخطر است.

منبع: روزیاتو