به گزارش همشهری آنلاین، مجید قناد در آیین بزرگداشت خود که به پاس دههها تلاش و زحمت برای حوزه کودکان و نوجوانان از سوی اهالی خانه تئاتر برای وی تدارک دیده شده بود، از برنامههای خاطرهانگیز خود و خاطرهای سخن گفت که نهتنها حسن ختام صحبتهایش بود، بلکه شیرینی گفتههایش دو چندان کرد.
بیا بازی ببین
 ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت! |
||
 ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!! |
او تعریف کرد که در حال اجرای برنامهای بوده که ناگهان متوجه شده کودکی دستش زیر صندلی گیر کرده، بدون آنکه دیگران متوجه وضعیت او شده باشند. عمو قناد در حالی که مابقی کودکان را مشغول پرسش و پاسخ میکند، خودش را کنار صندلی آن کودک میرساند و با تلاشهای پی در پی بالاخره دست کودک را بیرون میآورد.
قناد بیان کرد: من حتی میتوانستم جلوی بچهها وضعیت این کودک را بگویم و آنها بلند بلند بخندند؛ اما ترجیح دادم اضطراب او را بیشتر نکنم و بدون اینکه کسی متوجه شود، کمکش کنم. البته این را بگویم آن برنامه تنها برنامهای بود که با یک دست گفتم یک برنامه ببینید!
مجری برنامه «فیتیلهایها» ضمن تشکر از حاضران، همکاران و اساتید تئاتر از عشق و علاقه خود برای کار کردن با کودکان گفت و بیان کرد: وقتی از من میپرسند که از بین برنامههایی که اجرا کردی، کدام را بیشتر دوست داری. مثل این میماند که از یک پدر بپرسند از بین فرزندانت کدام را بیشتر دوست داری. ما فقط داخل صحنه بچهها را دوست نداشتیم، بلکه بیرون صحنه هم با آنها دوست بودیم. کسی که کار کودک میکند، باید بداند که بچهها ترش و شیرین را از هم تشخیص میدهند؛ یعنی بچهها باید پشت و جلوی دوربین دوستت داشته باشند.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0