احتمال کشف تمدن‌های بیگانه در فضا

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...	ماینکرفت | بدوارز یا فیلم
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!	روبلاکس | با دوستم رفتیم گرنی، ولی انتظار اینو نداشتیم!

آیا ممکن است تمدن‌های فرازمینی به جای ساخت ابرسازه‌هایی در اطراف ستاره‌ها، آنها را پیرامون سیاه‌چاله‌ها بنا کرده باشند؟ این پرسشی بود که بیش از ۲۰ دانشمند و متخصص از رشته‌های مختلف در کارگاهی علمی در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) به آن پرداختند؛ نشستی که هدف آن نه اثبات وجود موجودات فضایی، بلکه بررسی این ایده بر پایه قوانین شناخته‌شده فیزیک بود.

به گزارش ساینس‌الرت، این کارگاه که با عنوان Dyson Minds ۲۰۲۵ Workshop و با همکاری دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، MIT و بنیاد Ultraintelligence برگزار شد، اخترشناسان، اخترفیزیک‌دانان، مهندسان و پژوهشگران هوش مصنوعی را گرد هم آورد تا بررسی کنند آیا یک تمدن بسیار پیشرفته می‌تواند از سیاه‌چاله‌ها به‌عنوان منبع عظیم انرژی استفاده کند یا خیر.

پایه این ایده، مفهوم «کره دایسون» است؛ سازه‌ای فرضی که نخستین بار در دهه ۱۹۶۰ توسط فیزیک‌دان نظری، فریمن دایسون، مطرح شد. در این سناریو، یک تمدن پیشرفته با ساخت سازه‌هایی در اطراف یک ستاره، بخش بزرگی از انرژی آن را جمع‌آوری می‌کند. اما شرکت‌کنندگان در این نشست، این فرضیه را یک گام جلوتر بردند و این سؤال را مطرح کردند که اگر چنین سازه‌هایی به جای ستاره، در اطراف یک سیاه‌چاله ساخته شوند چه اتفاقی می‌افتد؟

«اولیویا کرتیس»، پژوهشگر مرکز جست‌وجوی هوش فرازمینی دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا و نویسنده اصلی مقاله این کارگاه، می‌گوید اگر تمدنی بخواهد بیشترین اختلاف انرژی ممکن را استخراج کند، احتمالا به سراغ سیاه‌چاله‌های کلان‌جرم در مرکز کهکشان‌ها خواهد رفت. این سیاه‌چاله‌ها علاوه بر بلعیدن ماده، فوران‌ها و جت‌هایی تولید می‌کنند که انرژی آنها از میلیون‌ها خورشید نیز بیشتر است.

به گفته او، برخلاف تصور رایج، چنین سازه‌هایی لازم نیست در نزدیکی افق رویداد قرار داشته باشند. در واقع برای آنکه تجهیزات در اثر تابش شدید ذوب نشوند، باید حدود یک پارسک، معادل بیش از سه سال نوری، از سیاه‌چاله فاصله داشته باشند.

پژوهشگران همچنین سناریوهای مختلفی را برای تبادل اطلاعات میان این سازه‌های فرضی بررسی کرده‌اند. یکی از ایده‌های مطرح‌شده این است که به جای ارسال داده‌ها با امواج رادیویی یا لیزر، انتقال فیزیکی حافظه‌های ذخیره‌سازی در برخی شرایط سریع‌تر و کارآمدتر باشد؛ موضوعی که در صورت وقوع، می‌تواند نشانه‌هایی قابل رصد از زمین بر جای بگذارد.

اکنون دانشمندان در حال جست‌وجوی چنین نشانه‌هایی هستند. یکی از مسیرهای تحقیق، بررسی تابش فروسرخ اطراف سیاه‌چاله‌ها و همچنین بازبینی داده‌های «تلسکوپ افق رویداد» است؛ همان پروژه‌ای که نخستین تصویر سیاه‌چاله M۸۷ و سپس سیاه‌چاله مرکزی کهکشان راه شیری، کمان A، را ثبت کرد. پژوهشگران معتقدند شاید در این داده‌ها ناهنجاری‌هایی وجود داشته باشد که الگوریتم‌های فعلی هنگام پردازش تصاویر آنها را نادیده گرفته‌اند.

اگرچه تاکنون هیچ مدرکی از وجود چنین ابرسازه‌هایی به دست نیامده است، اما این نشست علمی معیارهایی را برای جست‌وجوی آنها مشخص کرده است. به گفته پژوهشگران، حتی اگر نتیجه نهایی به کشف تمدن‌های فرازمینی منجر نشود، بررسی چنین فرضیه‌هایی می‌تواند به شناخت بهتر سیاه‌چاله‌ها و پدیده‌های ناشناخته کیهانی کمک کند.

منبع: همشهری