فیلم تهران کنارت باعث ناامیدی منتقدان شد؟!

اگر زمانی حضور فیلم‌های ایرانی در جشنواره‌های بین‌المللی با تحسین منتقدان همراه می‌شد، امروز به نظر می‌رسد آن دوران پررونق دیگر تکرار نمی‌شود. تازه‌ترین نمونه این اتفاق، فیلم «تهران کنارت» به کارگردانی علی بهراد است؛ اثری که با وجود حضور در جشنواره کارلووی‌ واری، نتوانست بازخورد قابل‌توجهی از منتقدان و رسانه‌های بین‌المللی دریافت کند و بار دیگر بحث افت جایگاه جهانی سینمای ایران را پررنگ کرد.

داستان فیلم تهران کنارت چیست؟

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...	ماینکرفت | بدوارز یا فیلم
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!	روبلاکس | با دوستم رفتیم گرنی، ولی انتظار اینو نداشتیم!

«تهران کنارت» داستان دو جوان را روایت می‌کند که پس از سال‌ها دوری، بار دیگر یکدیگر را ملاقات می‌کنند. این دیدار، خاطرات گذشته را زنده می‌کند و مخاطب را با رابطه‌ ای رو به‌ رو می‌سازد که زیر سایه مهاجرت، فاصله و انتخاب‌ های ناگزیر شکل گرفته است. فیلم تلاش می‌کند دغدغه‌ های نسل امروز را از دریچه یک رابطه عاشقانه به تصویر بکشد، اما در بسیاری از لحظات بیش از آنکه قصه تعریف کند، درگیر نمایش سکوت‌ ها، قاب‌ های طولانی و فضاسازی می‌شود.

بزرگ‌ترین نقطه قوت فیلم، نگاه واقع‌ گرایانه آن به شهر تهران است. در این اثر، پایتخت تنها محل وقوع اتفاقات نیست، بلکه بخشی از هویت شخصیت‌ ها محسوب می‌شود؛ شهری که هم دلبستگی ایجاد می‌کند و هم میل به فرار. این نگاه باعث شده فضای فیلم باورپذیر و ملموس باشد، اما همین فضاسازی گاهی جای روایت را می‌گیرد و ریتم اثر را به شکل محسوسی کند می‌کند.

از سوی دیگر، بازی بازیگران اصلی قابل قبول است و احساسات درونی شخصیت‌ها را بدون اغراق منتقل می‌کند، اما ضعف در پرداخت شخصیت‌های فرعی باعث شده جهان فیلم چندان گسترده به نظر نرسد. بسیاری از کاراکترها تنها برای پیش بردن داستان حضور دارند و فرصت کافی برای تأثیرگذاری پیدا نمی‌کنند.

چرا منتقدین به فیلم تهران کنارت حمله کردند؟

مهم‌ترین مشکل تهران کنارت در فیلمنامه نهفته است. فیلم موضوع مهمی مانند مهاجرت، دلتنگی و بحران هویت را مطرح می‌کند، اما آن‌قدر محتاطانه پیش می‌رود که در نهایت حرف تازه‌ ای برای گفتن ندارد. مخاطب پس از پایان فیلم بیشتر با مجموعه‌ ای از تصاویر زیبا و احساسات پراکنده روبه‌رو است تا روایتی که بتواند برای مدت طولانی در ذهنش باقی بماند.

شاید یک دهه قبل چنین فیلمی به‌ راحتی می‌توانست تحسین بسیاری از جشنواره‌های اروپایی را برانگیزد، اما امروز استانداردهای سینمای جهان تغییر کرده است. مخاطب و منتقد خارجی دیگر تنها به نمایش فضای اجتماعی ایران یا روایت‌های آرام و مینیمال اکتفا نمی‌کند و انتظار داستانی منسجم، شخصیت‌هایی عمیق و نگاهی متفاوت دارد؛ ویژگی‌هایی که تهران کنارت تنها بخشی از آن‌ ها را در اختیار دارد.

در نهایت،تهران کنارت، فیلمی نیست که بر اساس اتفاقات بزرگ یا گره‌های داستانی پیچیده در ذهن بماند؛ بلکه اثری است که با حس فقدان، دلتنگی و تعلیق عاطفی مخاطب را درگیر می‌کند. شاید برخی ضعف‌ های روایی، ریتم کند و شخصیت‌ پردازی محدود مانع از تبدیل شدن آن به اثری ماندگار شوند، اما فیلم در ثبت تصویری صادقانه از بخشی از نسل جوان امروز موفق عمل می‌کند. نسلی که میان عشق، مهاجرت، آینده و خاطرات گذشته سرگردان است و پاسخ روشنی برای هیچ‌یک از پرسش‌هایش ندارد.

این فیلم بیش از آنکه درباره یک رابطه عاشقانه باشد، درباره فاصله‌ ای است که میان آدم‌ها و آرزوهایشان شکل گرفته است؛ فاصله‌ ای که گاهی با رفتن پر نمی‌شود و حتی با ماندن نیز از بین نمی‌رود. همین نگاه انسانی و دوری از قضاوت، ارزش اصلی فیلم علی بهراد به شمار می‌رود؛ هرچند برای رسیدن به اثری ماندگارتر، به انسجام روایی بیشتر و تعمیق شخصیت‌ها نیاز داشته است.

دیگران میخوانند : ۱۰ فیلم ممنوعه که دیدنشان آسان نیست!