اسطوره‌های فوتبال زیر تابوت فرانکو بارزی | میلان در سوگ کاپیتان ابدی

به گزارش خبرفوری هزاران هوادار با پرچم‌ها و پیراهن‌های قرمز و مشکی آث میلان، خیابان‌های منتهی به این کلیسا را به تسخیر خود درآورده بودند تا با «فرانکو بارزی»، اسطوره تکرارنشدنی فوتبال جهان و کاپیتان محبوبشان، برای همیشه وداع کنند. بر فراز جمعیت، بنری بزرگ با جمله‌ای ساده اما تکان‌دهنده خودنمایی می‌کرد: «خداحافظ کاپیتان».

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...	ماینکرفت | بدوارز یا فیلم
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!	روبلاکس | با دوستم رفتیم گرنی، ولی انتظار اینو نداشتیم!

لحظه‌ای که تابوت بارزی، پوشیده در پرچم باشگاه میلان، وارد میدان شد، سکوتی سنگین فضا را فرا گرفت که ناگهان با تشویق‌های ممتد و سرودهای قدیمی هواداران درهم شکست.

بیشتر بخوانید:

جورجینا چگونه با رونالدو آشنا شد | با اتوبوس واحد می‌رفتم و با بوگاتی برمی‌گشتم!

زن جنجالی انگلیس و همسر ایرانی‌اش باشگاه فوتبال می‌خرند | عکس

چگونه یک بسکتبالیست زن چهره محبوب ترامپ شد؟

شماره ۶، شماره‌ای که باشگاه میلان برای ادای احترام به او برای همیشه بایگانی کرده است، بر تن بسیاری از هوادارانِ گریان دیده می‌شد. این نه فقط یک مراسم تدفین، که تجلی شکوهِ بیست سال وفاداری محض بود؛ دورانی که بارزی پیراهن میلان را به مثابه پوستِ تنش بر تن کرد و هرگز به پیشنهادهای وسوسه‌انگیز باشگاه‌های دیگر پشت نکرد.

در میان جمعیت عزادار، چهره‌های برجسته تاریخ فوتبال جهان نیز حضور داشتند. پائولو مالدینی با چهره‌ای درهم‌شکسته، مارکو فان‌باستن، کلارنس سیدورف، روبرتو باجو، فابیو کاپلو، دیدا و آلساندرو کاستاکورتا، شانه‌به‌شانه هم برای بدرقه هم‌تیمی و رقیب قدیمی‌شان آمده بودند. این حضور، گواهی بر احترام عمیقی بود که دنیای فوتبال برای مردی قائل بود که هنر دفاع کردن را به سطحی از کمال و وقار رسانده بود. نمایندگان باشگاه‌های بزرگ ایتالیا نیز در میان شرکت‌کنندگان دیده می‌شدند تا به نمادِ فروتنی و رهبری فوتبالِ ایتالیا، آخرین ادای احترام را به جای آورند.

فضای شهر میلان آکنده از سوگ بود. گل‌ها، شال‌های باشگاهی و اشک‌هایی که بر گونه‌های هواداران جوان و پیر جاری بود، نشان از جایگاه رفیع بارزی در قلب مردم این شهر داشت. او برای میلانی‌ها نه فقط یک فوتبالیست، که مظهرِ استقامت و نمادِ یک دوران طلایی بود.

هنگامی که مراسم در فضای داخلی کلیسا به پایان رسید و تابوت بارزی بر دوش نزدیکانش از درهای کلیسا خارج شد، جمعیت خروشان بار دیگر یک‌صدا فریاد زدند: «چاو کاپیتانو» (خداحافظ کاپیتان). این فریاد، طنینی از عشق و قدردانی بود که در آسمان میلان پیچید. بارزی رفت، اما میراث او در تالار افتخارات فوتبال و در خاطرات هزاران هواداری که او را نمادِ وفاداری می‌دانستند، برای همیشه زنده خواهد ماند. میلان امروز یکی از ستون‌های استوار خود را به خاک سپرد، اما یادِ کاپیتانی که تاریخ این باشگاه را با خون و قلبش نوشت، هرگز در غبار فراموشی نخواهد نشست.