آکادمی پرسپولیس؛ کارخانه‌ای که دوباره روشن شده است

به گزارش رکنا، آکادمی پرسپولیس تا چند سال پیش یکی از بخش‌های کم‌ اثر این باشگاه به شمار می‌رفت. کمبود بودجه، ضعف در برنامه‌ ریزی و نبود مدیریت منسجم باعث شده بود خروجی تیم‌های پایه، به موفقیت در مسابقات رده‌های سنی محدود شود و سهمی در تأمین بازیکن برای تیم بزرگسالان نداشته باشد.

نقطه عطف این تغییر، به یک دربی بازمی‌گردد؛ جایی که گابریل کالدرون در دقایق پایانی مسابقه به مهدی عبدی، مهاجم جوان و کمتر شناخته‌شده آن زمان، فرصت بازی داد. عبدی با گلزنی در همان مسابقه، نه‌ تنها خود را مطرح کرد، بلکه نگاه مدیران باشگاه را نیز به ظرفیت‌های آکادمی تغییر داد.

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...	ماینکرفت | بدوارز یا فیلم
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!	روبلاکس | با دوستم رفتیم گرنی، ولی انتظار اینو نداشتیم!

پس از آن، توجه به تیم‌های پایه جایگاه پررنگ‌تری در برنامه‌های باشگاه پیدا کرد. با اختصاص بودجه، بهبود ساختار مدیریتی و جذب استعدادهای برتر، آکادمی پرسپولیس از یک مجموعه کم‌اثر به یکی از رقبای جدی آکادمی‌های مطرح فوتبال ایران مانند کیا، پیکان، سایپا و مقاومت تبدیل شد.

ثمره این تغییر، حضور تدریجی بازیکنان جوان در تیم بزرگسالان بود. محمد عمری، امیرحسین محمودی، یعقوب براجعه، سهیل صحرایی و چند بازیکن دیگر طی دو فصل گذشته فرصت حضور در ترکیب اصلی را پیدا کردند. در این میان، عمری با عملکرد درخشان خود به یکی از مهره‌های تأثیرگذار تیم تبدیل شد و محمودی نیز با قرار گرفتن در فهرست تیم ملی برای جام جهانی، به نخستین محصول آکادمی پرسپولیس تبدیل شد که به این افتخار دست یافت.

در همان مقطع، این پرسش مطرح شد که هزینه پرورش هر بازیکن در آکادمی چقدر است و آیا حضور چنین بازیکنانی می‌تواند از نظر اقتصادی نیز برای باشگاه سودآور باشد؟ هرچند پاسخ دقیقی از سوی مسئولان باشگاه ارائه نشد، اما روشن است که در شرایطی که رقم رضایت‌نامه بازیکنان داخلی به ده‌ها میلیارد تومان رسیده، پرورش استعدادهای بومی می‌تواند ارزش اقتصادی قابل توجهی برای باشگاه ایجاد کند.

بازیکنان آکادمی تنها گزینه‌ای برای فروش و کسب درآمد نیستند؛ حضور موفق آنها در ترکیب اصلی نیز به همان اندازه اهمیت دارد، زیرا باشگاه را از صرف هزینه‌های سنگین برای جذب جانشین بی‌نیاز می‌کند و ثبات بیشتری به تیم می‌بخشد.

در این میان، جدایی سهیل صحرایی واکنش منفی بخشی از هواداران را به دنبال داشت، اما از زاویه‌ای دیگر، معرفی بازیکنی که بتوان از او در مذاکرات نقل‌وانتقالاتی یا معاملات فنی استفاده کرد نیز نشان‌دهنده ارزش‌آفرینی آکادمی است. البته پرسپولیس برای بهره‌برداری کامل از این ظرفیت، باید بتواند از بازیکنان پرورش‌یافته خود برندهای بزرگ‌تری بسازد.

حالا با حضور مهدی تارتار روی نیمکت پرسپولیس، انتظارها از آکادمی بیش از گذشته است. هواداران امیدوارند نسل تازه استعدادهای سرخپوش فرصت بیشتری برای درخشش پیدا کنند؛ بازیکنانی که می‌توانند هم آینده فنی تیم را تضمین کنند و هم به سرمایه‌های ارزشمند باشگاه تبدیل شوند.

پایان خبر / رکنا / کدخبر ۱۲۳۶۸۱۱