همشهریآنلاین – مجیدجباری: مهدی حاجینژاد، چوپان و گلهدار ۴۳ ساله اهل روستای خُمی در شهرستان بردسکن خراسان رضوی، این روزها به خاطر فیلمی که از بذرپاشی او در عرصههای طبیعی منطقه در فضای مجازی وایرال شده، شناخته میشود. اما خودش میگوید این کار برای دیده شدن نبوده و حدود ۲۰ سال است هر زمان که فصل و شرایط مناسب باشد، هنگام چرای گله در دشت و مرتع بذر میپاشد.
بیا بازی ببین
 ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت! |
||
 ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!! |
بذرپاشی در مسیر چرای گله
گلهدار اهل روستای خُمی میگوید فیلمی که از او منتشر شده، توسط اداره منابع طبیعی بردسکن گرفته شده و خودش هیچ نقشی در انتشار آن نداشته است. او به همشهریآنلاین میگوید: «من را به عنوان گلهدار طبیعتدوست معرفی کردهاند، همه گلهدارها طبیعت را دوست دارند. مگر میشود کسی که با حیوانات سر و کار دارد، طبیعت را دوست نداشته باشد؟ زندگی ما به همین دشت و مرتع وابسته است.»
مهدی حاجینژاد توضیح میدهد: «دو، سه سالی است با همکاری اداره منابع طبیعی بردسکن، بذر بعضی از گونههای علفی را میگیرم. وقتی گله را برای چرا میبرم، هنگام استراحت، چای خوردن یا وقتی کنار گوسفندان هستم، شاتره، گون، ترخ، کنگر و گیاهان دیگر را میکارم. زمان مناسب بذرپاشی، زمستان است تا بذرها در خاک بمانند و عمل بیایند. حدود یک ماه مانده به بهار، بذرها کمکم سبز میشوند و با بارانی که میبارد، جان میگیرند. هر دانه علفی را اگر حدود ۵۰ روز قبل از عید بپاشیم، آرامآرام رشد میکند و نزدیک بهار سبز میشود.»
مهدی حاجینژاد تاکنون بخشهای زیادی از عرصههای طبیعی منطقه را بذرپاشی کرده است. آنطور که اداره منابع طبیعی بردسکن اعلام کرده است وسعت عرصههای بذرپاشی شده تا کنون به حدود ۱۰۰ هکتار رسیده است.
مرتع مال خداست
این گلهدار روستای خُمی بردسکن معتقد است مرتع متعلق به یک گله یا یک فرد نیست و همه دامداران از آن استفاده میکنند. او میگوید: «گلهدارهای چند روستای اطراف هم دامهایشان را برای چرا به این منطقه میآورند. من این کار را فقط برای گله خودم انجام نمیدهم. مرتع مال خداست و حیوانات خدا از آن استفاده میکنند. ما هم باید کمک کنیم که این نعمت باقی بماند.»
حاجینژاد از اینکه دیگر گلهدارها در این کار مشارکت نمیکنند، گلایه میکند: «کاش گلهدارهای دیگر هم این کار را میکردند؛ کار سختی نیست. وقتی همه از مرتع استفاده میکنیم، باید به آن کمک کنیم.»
زندگی با طبیعت
او میگوید سالهاست همراه گلهاش زندگی میکند؛ روزهایی که با حرکت دام در دشت آغاز میشود و با صدای زنگولهها ادامه پیدا میکند: «من ۱۲ ماه سال کنار گله هستم. همیشه خدا را شکر میکنم که این زندگی را دارم. رزق و روزی دست خداست و ما هم باید قدر این نعمت و طبیعت را بدانیم. ما از همین زمینها استفاده میکنیم، خوب است هر کاری از دستمان برمیآید برایش انجام بدهیم.»
حاجینژاد میگوید امسال بارندگی بهتر بوده و علوفه بیشتری در مرتع رشد کرده است. برای او اما مهم نیست چه کسی در سبز شدن مرتع سهم بیشتری داشته، مهم این است که به گفته خودش «هیچ گوسفندی گرسنه از مرتع برنگردد.»
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0