ایالات متحده ۲۷۵ میلیارد دلار برای ساخت ۱۵ ناو ۴۱ تنی کلاس Trump هزینه می‌کند

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!

نیروی دریایی آمریکا در حال برنامه‌ریزی برای ساخت ناوگانی جدید از کشتی‌های جنگی هسته‌ای است که می‌تواند هزینه و مقیاس جنگ‌های دریایی مدرن را به‌طور اساسی تغییر دهد. براساس گزارشی از دفتر بودجه کنگره آمریکا (CBO)، ساخت ۱۵ فروند از این ناوهای جنگی کلاس Trump حدود ۲۷۵ میلیارد دلار هزینه خواهد داشت.

تنها نخستین فروند از این ناوها حدود ۲۳ میلیارد دلار هزینه ساخت خواهد داشت. پس از آغاز تولید کامل، هزینه متوسط هر کشتی در این سری طی طول عمر عملیاتی آن حدود ۱۸ میلیارد دلار برآورد می‌شود. این گزارش به درخواست سناتور جف مرکلی برای بررسی تأثیر این طرح بر هزینه‌های بلندمدت نظامی تهیه شده است.

در صورت اجرای این برنامه، بودجه سالانه نیروی دریایی آمریکا برای کشتی‌های جنگی سطحی بیش از دو برابر خواهد شد. هزینه سالانه از ۶.۹ میلیارد دلار به ۱۵.۲ میلیارد دلار افزایش پیدا می‌کند. برنامه‌ریزان دفاعی قصد دارند بین سال‌های ۲۰۲۷ تا ۲۰۵۶، تعداد ۷۲ کشتی جنگی بزرگ خریداری کنند که شامل ۱۵ ناو جنگی جدید و ۵۷ ناوشکن کلاس Arleigh Burke خواهد بود.

بدنه‌ای عظیم

این کشتی جنگی پیشنهادی با نام BBGN شناخته می‌شود و طبق گزارش‌ها، در حالت بارگیری کامل وزنی بین ۳۵ هزار تا ۴۱ هزار تن خواهد داشت. این موضوع آن را به بزرگ‌ترین کشتی رزمی سطحی طراحی‌شده برای نیروی دریایی آمریکا از زمان جنگ جهانی دوم تبدیل می‌کند.

برای درک ابعاد آن، این کشتی جدید بیش از دو برابر ناوشکن‌های کلاس Zumwalt جرم خواهد داشت و ۳.۵ برابر بزرگ‌تر از ناوشکن‌های کلاس Arleigh Burke، ستون اصلی ناوگان فعلی آمریکا، خواهد بود.

مهندسان دریایی به چنین بدنه بزرگی نیاز دارند تا توان مورد نیاز سامانه‌های پیشرفته را تأمین کنند. رادارهای مدرن، لیزرها و شبکه‌های پردازشی به حجم عظیمی از برق نیاز دارند. بدنه بزرگ‌تر فضای لازم برای نصب رآکتورهای هسته‌ای، سامانه‌های خنک‌کننده سنگین و شبکه‌های برق فشارقوی را فراهم می‌کند.

توانایی حمل تسلیحات سنگین

تمرکز اصلی طراحی این ناو بر توان حمله دوربرد و سامانه‌های دفاعی مبتنی بر انرژی است. برای عملیات موشکی استاندارد، این کشتی به ۱۲۸ سلول پرتاب عمودی Mark ۴۱ مجهز خواهد شد که توان شلیک موشک‌های ضدهوایی و حمله زمینی را دارند.

این سامانه‌ها با چهار لوله پرتاب بزرگ‌تر برای موشک‌های هایپرسونیک Conventional Prompt Strike تکمیل می‌شوند.

در گزارش دفتر بودجه کنگره آمده است: «نیروی دریایی اعلام کرده این کشتی برای حمل موشک کروز هسته‌ای پرتاب‌شونده از زیردریایی یا SLCM-N تجهیز خواهد شد.»

این تسلیحات باعث می‌شوند این ناو از نظر قدرت آتش، پس از زیردریایی‌های حامل موشک‌ بالستیک کلاس Ohio، قدرتمندترین شناور آمریکایی باشد.

این گزارش همچنین اضافه می‌کند: «دیگر تجهیزات شامل لیزرهای بزرگ، یک توپ ریلی و مجموعه‌ای از سامانه‌های دفاعی مانند توپ‌ها، موشک‌های کوچک‌تر، فریب‌دهنده‌ها و سامانه‌های نوری مختل‌کننده برای مقابله با سامانه‌های هوایی بدون سرنشین خواهد بود.»

کاهش هزینه‌های عملیاتی بلندمدت

نوع پیشرانه یکی از بخش‌های اصلی طراحی این کشتی است. استفاده از موتور توربین گازی معمولی می‌تواند هزینه اولیه ساخت را حدود ۱۳ درصد کاهش دهد، اما رآکتور هسته‌ای هزینه‌های عملیاتی بلندمدت را به‌شدت کاهش می‌دهد.

پیشرانه هسته‌ای به کشتی اجازه می‌دهد بدون نیاز به سوخت‌گیری مجدد برای مدت نامحدود فعالیت کند و هم‌زمان برق دائمی مورد نیاز رادارهای پیشرفته و سلاح‌های لیزری آینده را تأمین کند.

ساخت این ناوها بر پایه یک شبکه صنعتی مشترک انجام خواهد شد. کارخانه‌های کشتی‌سازی مختلف در سراسر آمریکا بخش‌های جداگانه بدنه را تولید می‌کنند و سپس این قطعات به کارخانه کشتی‌سازی HII Newport News منتقل می‌شوند تا مونتاژ نهایی در حوض خشک شماره ۱۲ انجام شود؛ همان محلی که برای ساخت ناوهای هواپیمابر کلاس Ford استفاده می‌شود.

پنتاگون برای سال ۲۰۲۷ درخواست یک میلیارد دلار بودجه اولیه داده است و هدف دارد نخستین سفارش رسمی این ناو جنگی را در سال ۲۰۲۸ ثبت کند.

منبع: روزیاتو