تصاویر| شاهکار مخفیانه آلمان نازی چگونه با «عملیات گیره کاغذ» به آمریکا رسید؛ قصه ناگفته بال های پرنده

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!

داستان پر فراز و فرود هواپیماهای «بال پرنده» (Flying Wing) به دهه ۱۹۳۰ میلادی بازمی گردد؛ زمانی که جک نورثروپ، بنیان گذار شرکت نورثروپ، به باوری ساختارشکنانه دست یافت.

او معتقد بود بدنه اصلی و دم هواپیما چیزی جز وزن اضافی و مقاومت در برابر هوا نیستند و اگر بتوان هواپیمایی ساخت که تمام پیکره اش یک بال یکپارچه باشد، بازده آیرودینامیکی به حداکثر می رسد.

آغاز رویای آیرودینامیک با N-1M و چالش های نخستین

این ایده جسورانه در سال ۱۹۴۰ با ساخت نمونه تجربی ان1-ام (N-1M) متولد شد. این پرنده کوچک چوبی ثابت کرد که مفهوم بال پرنده توانایی پرواز دارد، اما غیبت دم عمودی باعث ناپایداری های شدیدی در کنترل طولی و سمتی می شد. با آغاز جنگ جهانی دوم، نیاز به بمب افکن های سنگین باعث شد نورثروپ طرح غول پیکر وای بی-۳۵ (YB-۳۵) را با چهار موتور ملخی توسعه دهد؛ طرحی که زیر بار لرزش های شدید شفت ها و مشکلات مکانیکی دوام نیاورد. 

ان1-ام (N-1M)

وای بی-۳۵ (YB-۳۵)

ورود برادران هورتن و جهش فناورانه در آلمان نازی

اما در آن سوی کره زمین و در دل آتش جنگ جهانی دوم، جهش دیگری در حال رخ دادن بود. برادران هورتن در آلمان نازی هم زمان روی طرح مشابهی کار می کردند و در سال ۱۹۴۴ با ساخت هورتن هو ۲۲۹ (Horten Ho ۲۲۹) نخستین جت بال پرنده جهان را به پرواز درآوردند.

آلمانی ها با ترکیب هوشمندانه چوب و غبار زغال چوب در بدنه، حتی به بازتاب راداری بسیار پایینی دست یافتند. پس از سقوط آلمان نازی در سال ۱۹۴۵، اسناد فنی و نمونه های غنیمتی برادران هورتن طی عملیات گیره کاغذ به آمریکا منتقل شد؛ رویدادی که راهنمایی ارزشمند برای مهندسان آمریکایی شد تا چگونگی پیوند دادن موتورهای توربوجت با فرمول بال پرنده را بهتر درک کنند.

عصر جت، YB-۴۹ و بن بست کنترلی دهه ۱۹۴۰

نتیجه این الهام گیری و تلاش های نورثروپ، متولد شدن وای بی-۴۹ (YB-۴۹) در سال ۱۹۴۷ با هشت موتور جت بود. این بمب افکن سرعت و پروازی فوق العاده داشت، اما عدم وجود کامپیوترهای پیشرفته برای سنجش تعادل، باعث می شد هواپیما حین بمباران نوسان کند و نشانه گیری دقیق را برای خلبان غیرممکن سازد. همین امر سبب شد نیروی هوایی آمریکا پروژه را لغو و تمام نمونه ها را اسقاط کند.

تولد B-۲ Spirit و تحقق کامل یک فرضیه علمی

چهار دهه زمان لازم بود تا دانش فناوری به پای رویای جک نورثروپ برسد. در دهه ۱۹۸۰، اختراع سیستم های کنترل پرواز با سیم (Fly-by-wire) و کامپیوترهایی که می توانستند در هر ثانیه هزاران تنظیم کوچک روی سطوح بال انجام دهند، مساله ناپایداری را برای همیشه حل کردند.

ترکیب این فناوری با مواد جذب کننده امواج رادار، سرانجام به معرفی بی-۲ اسپیریت (B-۲ Spirit) انجامید. نکته خیره کننده این است که طول بال بی-۲ برابر با همان ۵۲.۴ متری است که در وای بی-۴۹ دهه ۱۹۴۰ طراحی شده بود؛ اثباتی بر این حقیقت که هندسه آیرودینامیکی از همان ابتدا درست بود و تنها منتظر زمان ماند تا فناوری های مدرن آن را به یک شاهکار پنهان کار تبدیل کنند.

منبع: عصر ایران