یک کشف مهم باستانی: اجساد مومیایی شده به صورت عمودی در مقبره باستانی مصر

به گزارش پارسینه و به نقل از اطلاعات آنلاین ـ گورستان تبای، واقع در آن سوی رود نیل شامل بیش از ۴۰۰ مقبره است. در مطالعه جدیدی که درنشریه  Frontiers in Environmental Archaeology  منتشر شده است، محققان اسپانیایی نگاه دقیق‌تری به اتاق سوم داخل مقبره TT ۲۰۹ انداختند تا بفهمند که چگونه فضای دفن در طول زمان تغییر کرده است.

این مقبره در طول سلسله بیست و پنجم (۷۵۴-۶۵۶ پیش از میلاد) ساخته شده و تا دوره بطلمیوسی (۳۰۵-۳۰ پیش از میلاد) مورد استفاده قرار می‌گرفت؛ زمانی که در نهایت متروکه شد. محققان با بررسی محل قرارگیری بقایای انسانی و اشیاء دفن شده، بازسازی کردند که چگونه نسل‌های مختلف مردم بارها و بارها این اتاق را برای دفن‌های جدید تطبیق داده‌اند.

چگونگی تغییر مقبره مصری در طول زمان

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!

برای درک بهتر نحوه قرارگیری اجساد و چگونگی تکامل اتاق تدفین، محققان فضا را کاوش کردند، از مومیایی‌ها عکس گرفتند و طرح‌ها و توصیف‌های دقیقی ایجاد کردند. آنها موقعیت و جهت هر جسد را به همراه ارتباط آن با ویژگی‌های معماری اتاق ثبت کردند.

این تیم ۹ محل دفن را در داخل اتاق شناسایی کرد. این محل‌ها شامل گورهای فردی و چندگانه، به همراه اشیاء مرتبط با مردگان بودند.

نخستین گورها عموماً از یکدیگر فاصله داشتند و اجساد در داخل تابوت‌ها قرار می‌گرفتند. اولین افرادی که در اینجا دفن شده‌اند از جایگاه اجتماعی بالایی برخوردار بوده‌اند، زیرا در تابوت‌ها، با تورهای تدفین و طلسم‌ها و با مجموعه‌ای حاوی اقلام گران‌قیمت، مانند محتویات موجود در آمفوراهای فنیقی که تعداد زیادی از آنها در کنار آنها یافت شده است، دفن می‌شدند.

با گذشت زمان، شیوه‌های تدفین شروع به تغییر کرد. در اواخر سلسله بیست و پنجم و در دوران پارسیان (حدود ۶۸۰-۴۰۴ پیش از میلاد)، اجساد جدید در هر جایی که فضای بلااستفاده باقی مانده بود، قرار داده می‌شدند. در نتیجه، اتاق بسیار متراکم‌تر شد.

محققان همچنین متوجه تغییراتی در نحوه قرارگیری برخی اجساد شدند. در تدفین‌های اولیه، بازوها معمولاً کشیده بودند، در حالی که برخی از افراد بعدی یک بازو را به سمت داخل تا می‌کردند.

در دوران پارسیان، تغییر عمده دیگری نیز پدیدار شد. مردم به جای تکیه بر تدفین‌های جداگانه و انفرادی، به طور فزاینده‌ای اجساد را به صورت عمودی می‌چیدند. اجسادی که روی هم قرار گرفته بودند، در دو سوم از تدفین‌های اتاق یافت شدند.

سگ مومیایی شده همراه با تدفین‌های انسانی پیدا شد

یکی از قابل توجه‌ترین چیدمان‌ها در قسمت جنوب شرقی اتاق قرار داشت. قدمت آن به دوره بطلمیوسی برمی‌گردد و شامل چهار مومیایی و یک سگ مومیایی شده است که روی هم قرار گرفته‌اند. اجساد دفن‌شده در حالت عمودی تابوت نداشتند، اما با دقت مومیایی شده بودند. همچنین می‌توان آنها را با کوزه‌های عمودی مرتبط دانست که به آیین خاصی اشاره دارد که در مراحل اولیه استفاده از مقبره یافت نشده است.

وجود این سگ ممکن است سرنخ دیگری در مورد باورها یا روابط افراد دفن‌شده در آنجا ارائه دهد.

یکی از نکات جالب از نظر پژوهشگران این بود که سگ مومیایی‌شده مستقیماً روی مومیایی‌های یک مرد و یک زن قرار گرفته است. این می‌تواند نشان‌دهنده رابطه نزدیک بین انسان و حیوان باشد. همچنین می‌تواند نشان‌دهنده تغییر بیشتر در مراسم آیینی باشد، با حیوانی که نقش یک روان‌گردان، یک یاور نمادین در سفر به زندگی پس از مرگ را بر عهده می‌گیرد.

فضای تدفین با دقت دوباره استفاده شده

تغییرات دیگر در قرارگیری بدن، این ایده را تأیید می‌کند که سنت‌های تدفین به جای فروپاشی، همچنان در حال تکامل بوده‌اند. برای مثال، در رسوبات بعدی، برخی افراد با هر دو دست ضربدری روی سینه دفن می‌شدند، چیزی که مصرشناسان آن را حالت «اوزیریایی» می‌نامند.

روی هم رفته، این الگوها نشان می‌دهند که مقبره‌ شلوغ و رو به افزایش، صرفاً آشفته نشده و سنت‌های فرهنگی آن از بین نرفته است. در عوض، محققان استدلال می‌کنند که این اتاق بارها و بارها به طور فعال مورد استفاده قرار گرفته است. هر گور جدید، نحوه‌ سازماندهی و درک فضای موجود را تغییر داده و در عین حال گورهای قبلی را نیز در نظر گرفته است.

بازسازی هر مرحله از تاریخ مقبره همیشه امکان‌پذیر نیست. در برخی از رسوبات، محققان نمی‌توانند ترتیب دقیق اضافه شدن اجساد یا اهداف دقیق پشت قرار دادن آنها را تعیین کنند.

این اتاق قرن‌ها مورد استفاده قرار گرفت و چندین رویداد مخرب را تجربه کرد. چندین بار دچار آب گرفتگی شد، دچار آتش‌سوزی شد که همگی باعث جابجایی آوار و پیچیده شدن سوابق باستان‌شناسی شدند.