معرفی ۳ بازیکن مورد علاقه ناصر حجازی | ماجرای نرفتن به منچستریونایتد و حسرت بزرگ اسطوره فوتبال

به گزارش همشهری‌آنلاین، بدون تردید ناصر حجازی یک نام فراموش‌نشدنی در تاریخ فوتبال ایران است. او روزگاری در قفس توری تیم ملی و استقلال عملکرد فوق‌العاده‌ای داشت و سپس به عنوان سرمربی هم موفقیت‌های بزرگی کسب کرد. با این حال راز ماندگاری حجازی درخشش در مستطیل سبز نبود، بلکه شخصیت خاص‌ و آزادگی‌اش بود که باعث شده با وجود گذشت ۱۵ سال از فوت او، نام‌اش از یاد مردم ایران نرود. حجازی از معدود اسطوره‌هایی محسوب می‌شود که محبوبیتش محدود به یک تیم خاص نمی‌شود و همین موضوع او را به یک چهره ویژه در تاریخ ورزش ایران تبدیل کرده که جای خالی‌اش هم هرگز پر نخواهد شد.

بیا بازی ببین

آتیلا حجازی، فرزند اسطوره فوتبال ایران به بهانه پانزدهمین سالگرد درگذشت ناصر حجازی، درباره او صحبت‌های جالبی را به زبان آورده که بخش هایی از آن را در ادامه می‌خوانید:

به نظرتان مهم‌ترین ویژگی ناصر حجازی چه بود؟

آن شخصیت و ابهت و کاریزمای خاصی که داشت، هیچوقت از خاطر من پاک نمی‌شود. صراحت کلام و یکرنگی و صداقت ناصر حجازی که در ۹۵ درصد آدم‌ها نایاب است، باعث ماندگاری او شد.

در میان شاگردانش کدام بازیکنان را بیشتر از همه دوست داشت؟

شاگردانش را دوست داشت و باهم ارتباط خوبی داشتند. ۳ بازیکنی که خیلی به آن‌ها علاقه‌مند بود فرهاد مجیدی، علیرضا اکبرپور و محمد نوازی هستند.

به نظرتان شبیه‌ترین فرد به ناصر حجازی در فوتبال ایران کیست؟

واقعا هیچ شخصی را در حد و اندازه ایشان نمی‌بینم. برای همه احترام قائلم ولی او با کسی قابل مقایسه نبود.

بزرگ‌ترین حسرت ناصر حجازی در زندگی‌اش چه بود و از چه خاطره‌ای در زندگی ورزشی بیش از همه خوشحال شد؟

از نظر ورزشی خیلی دوست داشت یک اتفاقات بیفتد. همان زمانی که از طرف فدراسیون فوتبال در زمان داریوش مصطفوی به او زنگ زدند و به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شد ولی فردای آن روز شخص دیگری انتخاب شد که برای پدرم جای تعجب داشت. مسئله دیگر نرفتن به منچستریونایتد بود. در صورتی که مورد تایید باشگاه منچستریونایتد قرار گرفته بود ولی نتوانست از ایران رضایت‌نامه بگیرد. اگر آن زمان این انتقال انجام می‌شد، یک اتفاق بزرگ فوتبال ایران بود و این ۲ اتفاق حسرت‌های بزرگ پدرم بود.

همیشه موفقیت‌هایی که با تیم ملی به‌دست آورد مثل حضور در جام جهانی و المپیک جزو خاطرات خوب او بود. پدر من تا ۲۹ سالگی توانست در تیم ملی بازی کند و این اوج نامردی در حق او بود. دروازه‌بانی که می‌توانست تا ۳۷ سالگی بازی کند. آن زمان که بازی‌های ملی و فیفادی اندازه الان نبود، نزدیک ۷۰ بازی ملی داشت و اگر می‌توانست ادامه دهد و تا ۳۷ سالگی در تیم ملی باشد، رکورد بی‌نظیری از خودش به جای می‌گذاشت. او می‌توانست در منچستریونایتد بازی کند ولی جلوی او را گرفتند و خیلی در حقش اجحاف شد. همین که مردم بعد از این همه سال از او یاد می‌کنند کافی است. شماره تلفن موبایل او چند سال است که منتقل شده ولی صاحب جدید آن می‌گوید هنوز مردم زنگ می‌زنند و سراغش را می‌گیرند و این نشانه بزرگی پدرم است.