رصد اولین قطعه فسیلی برآمده کهکشان توسط «جیمز وب»!

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!

این نام خنده‌دار، «اولین قطعه فسیلی برآمده کهکشان»، بینش‌های جدیدی در مورد شکل‌گیری کهکشان‌ها ارائه می‌دهد.

بسیاری از پیشرفت‌های مشترک ستاره‌شناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی «جیمز وب» و ابزارهای مشابه، بر تلاش برای درک تاریخ کهکشان‌ها متمرکز است.

اکنون جدیدترین به‌روزرسانی از محققانی که روی داده‌های ثبت شده توسط تلسکوپ «جیمز وب» کار می‌کنند، وجود پدیده‌ای به نام «قطعات فسیلی برآمدگی کهکشان» را تأیید می‌کند که می‌تواند بینش‌های جدیدی در مورد شکل‌گیری کهکشان راه شیری ارائه دهد.

این پژوهش اخیر، «Terzan ۵» نام دارد که منطقه‌ای در مرکز کهکشان راه شیری است که اغلب به عنوان «برآمدگی کهکشان» لقب گرفته و مطالعه آن به دلیل تراکم ستارگان و وجود گرد و غبار برای ستاره‌شناسان چالش‌برانگیز بوده است.

این تیم در مشاهدات خود با تلسکوپ «جیمز وب» و مشاهدات بایگانی شده از تلسکوپ فضایی «هابل» توانست تأیید کند که «Terzan ۵»، آنطور که قبلاً طبقه‌بندی شده بود، یک خوشه ستاره‌ای کروی نیست. خوشه‌های ستاره‌ای کروی معمولاً فقط یک جمعیت ستاره‌ای باستانی دارند.

در عوض، «Terzan ۵» حداقل چهار مرحله متمایز از تشکیل ستاره را تجربه کرده است.

طبق بررسی محققان، این کهکشان دارای دو جمعیت ستاره‌ای قدیمی‌تر است که ۱۲.۵ میلیارد و ۴.۷ میلیارد سال پیش تشکیل شده‌اند. ستاره‌شناسان همچنین دو جمعیت معاصر دیگر را یافتند که ۳.۸ میلیارد سال پیش و ۲.۵ میلیارد سال پیش تشکیل شده‌اند.

فرانچسکو فرارو(Francesco Ferraro)، استاد دانشگاه بولونیا و محقق اصلی این مطالعه می‌گوید: به دلایلی، این توده عجیب و غریب از ستارگان جدا از برآمدگی کهکشان تشکیل شده و با تشکیل خود برآمدگی از بین نرفته است. «Terzan ۵» چیزی است که اکنون آن را یک قطعه فسیلی برآمده می‌نامیم، زیرا شبیه به توده‌های اولیه‌ای است که در تشکیل برآمدگی نقش داشته‌اند.

باربارا لانزونی(Barbara Lanzoni)، نویسنده همکار و دانشیار دانشگاه بولونیا گفت: بر اساس مشاهدات و شبیه‌سازی‌های عمیق، ما فکر می‌کنیم که کهکشان‌ها در جهان اولیه قرص‌های عظیمی از گاز داشته‌اند که به توده‌هایی تقسیم شده و ستاره‌ها را تشکیل می‌داده‌اند. این توده‌ها به مرکز کهکشان‌ها مهاجرت کردند و بسیاری از آنها برای تشکیل برآمدگی‌های خود ادغام شدند.

نتایج این پژوهش در مجله‌ Astronomy & Astrophysics منتشر شده است.

منبع: ایسنا