ویدیوی لاشه‌ تایتانیک منتشر شد؛ ۲۷ تیر ۱۳۶۵

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...	ماینکرفت | بدوارز یا فیلم
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!	روبلاکس | با دوستم رفتیم گرنی، ولی انتظار اینو نداشتیم!

در ۱۸ ژوئیه ۱۹۸۶ [۲۷ تیر ۱۳۶۵]، نوارهای ویدئویی جدید و نمای نزدیکی از اقیانوس‌پیمای غرق‌شده «تایتانیک» برای عموم منتشر شد. این ویدئوها که در نخستین سفر اکتشافیِ سرنشین‌دار به محل لاشه‌ کشتی تهیه شده بودند، از نظر وضوح و جزئیات خیره‌کننده‌اند و یکی از راه‌پله‌های باشکوهِ کشتی و لوستری پوشیده از مرجان را نشان می‌دهند که به‌آرامی در جریان آب اقیانوس تکان می‌خورد.

 در زمانِ به آب انداختن، «آرام‌اس تایتانیک» بزرگ‌ترین اقیانوس‌پیمایی بود که تا آن تاریخ ساخته شده بود؛ با طولی نزدیک به ۹۰۰ فوت (حدود ۲۷۴ متر) و ارتفاع ۱۵۰ فوت (حدود ۴۵ متر) از خطِ آب تا بالاترین تیرک آن. این کشتی به‌ دلیل ابعاد عظیم و ساختارِ ویژه‌اش، «غرق‌نشدنی» تلقی می‌شد.

تایتانیک در نخستین سفر دریایی خود، بیش از ۲۲۰۰ مسافر را حمل می‌کرد که شامل برخی از ثروتمندترین و مشهورترین افرادِ جهان می‌شد. برخوردِ آن با یک کوه یخ و غرق شدنِ متعاقبِ آن در آب‌های یخی اقیانوس اطلس شمالی، منجر به مرگ حدود ۱۵۰۰ نفر شد؛ در حالی که بسیاری از آن‌ها در صورت وجودِ تعدادِ کافی قایق نجات، می‌توانستند زنده بمانند.

سرانجام پس از ۷۳ سال، در سال ۱۹۸۵، لاشه‌ کشتی تایتانیک کشف شد. رابرت بالارد، زمین‌شناس دریایی، با همکاری ژان لویی میشل از «مؤسسه‌ تحقیقات بهره‌برداری از دریا» (IFREMER)، بقایای تایتانیک را در ۳۵۰ مایلی جنوب شرقی نیوفاندلند، در عمق ۱۳۰۰۰ پایی از بستر اقیانوس شناسایی کردند. بالارد که از «مؤسسه‌ اقیانوس‌شناسی وودز هول» در ماساچوست بود، از یاری نیروی دریایی ایالات متحده بهره می‌برد؛ این نیرو، دستگاه سونار با وضوح بالا و سورتمه‌ عکاسی زیردریایی موسوم به «آرگو» را در اختیار او قرار داده بود.

این اکتشاف بالارد، موجی از حیرت و کنجکاوی را در میان عموم برانگیخت و سرآغاز دورانی نوین در کاوش‌های زیردریایی و پژوهش‌های علمی، به‌ویژه در رابطه با تایتانیک شد. سال بعد، بالارد برای غواصی به بستر دریا و ثبت تصاویر عکاسی از این «کشتی ارواح»، با استفاده از یک زیردریایی موسوم به «آلوین»، به محل لاشه بازگشت.

در این سفر، رالف هولیس (هدایت‌گر «آلوین») و مارک بوون، که کنترل «جیسون جونیور» — یک زیردریایی رباتیک یا به‌اصطلاح «کره‌ چشم شناگر» که برای کاوش در فضای داخلی کشتی استفاده می‌شد — را برعهده داشت، بالارد را همراهی می‌کردند. کاوشگران در عمق دو مایلی از سطح دریا، نشانه‌هایی از زندگی را بر عرشه‌ی تایتانیک یافتند که گویی در زمان منجمد شده بودند؛ ازجمله یک اجاق هیزمی و بطری‌های شامپاینِ بازنشده‌ای که گویی برای ضیافتی آماده شده بودند. «جیسون جونیور» همچنین گاوصندوق‌های کشتی را یافت، اما آن‌ها را به همان حال رها کرد؛ چرا که مقرر شده بود در این سفر اکتشافی، بقایای تایتانیک در بستر اقیانوس دست‌نخورده باقی بماند.

حتی پس از گذشت چندین سال از بازدید از این لاشه، هیچ اثری از بقایای اجساد انسانی یافت نشده است. به احتمال بسیار زیاد، بخش‌های بدن انسان نیز همانند سایر مواد نرم و تجزیه‌پذیر — نظیر چوب و فرش — اندکی پس از غرق شدن کشتی، توسط آبزیان تجزیه شده و از بین رفته‌اند.

منبع: خبرآنلاین