چگونه ترس از حمله در جنگ جهانی دوم، خرس اسموکی را به وجود آورد

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...	ماینکرفت | بدوارز یا فیلم
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!	روبلاکس | با دوستم رفتیم گرنی، ولی انتظار اینو نداشتیم!

نماد پیشگیری از آتش‌سوزی، زاده پارانویای ملی درباره آتش‌سوزی‌های عمدی دشمن بود.

«پرل هاربر را به یاد آورید!» و «حرف‌های بی‌جا، کشتی‌ها را غرق می‌کند» از مشهورترین شعارهای جنگ جهانی دوم هستند. اما نماد دیگری که در همین جنگ متولد شد؛ یعنی «خرس دودی» (Smokey Bear)  شاید بیش از همه در خاطره‌ها مانده است. کمپین تبلیغاتی که این خرس کاریکاتوری و افسانه‌ای پیشگیری از آتش‌سوزی را پدید آورد، تنها به لطف ترس و وحشت زمان جنگ از امکان حمله ژاپن به خاک اصلی آمریکا ممکن شد.

در آن دوران، بسیاری از آمریکایی‌ها نگران بودند که مواد منفجره ممکن است در امتداد ساحل اقیانوس آرام، آتش‌سوزی جنگلی به پا کنند — چیزی که آمریکا به هیچ وجه برای مقابله با آن آماده نبود.

جنگ جهانی دوم برای مهار آتش‌سوزی در جنگل‌ها زمانه‌ای دشوار بود. با توجه به جیره‌بندی جنگی، تهیه تجهیزات مدرن اطفای حریق روزبه‌روز سخت‌تر می‌شد. با این‌که تعداد بیشتری از آتش‌نشانان مرد به جبهه‌ها می‌پیوستند، مسئولان با یک معضل روبه‌رو شدند. «جنگل‌بانان می‌ترسیدند که مشکل آتش‌سوزی جنگل‌ها به‌زودی از کنترل خارج شود، مگر این‌که افکار عمومی آمریکا نسبت به خطرات آن هوشیار شود»؛ این را «جی. مورگان اسمیت»، پژوهشگر جنگل‌داری، توضیح می‌دهد.

اما یک حمله به خاک آمریکا بود که این خطر را به صورت عینی به همگان نشان داد. در فوریه ۱۹۴۲، یک زیردریایی ژاپنی میدان نفتی «الوود» را که چند کیلومتری شمال سانتا باربارا در کالیفرنیا قرار داشت، گلوله‌باران کرد. این گلوله‌باران که بیست دقیقه به طول انجامید، به هدف نخورد؛ تلفاتی نداشت و خسارت چندانی هم وارد نکرد. با این حال، یکی از معدود حملاتی بود که در جریان جنگ روی خاک آمریکا رخ داد.

یکی از نخستین پوسترهای «اسموکی بر» (Smokey Bear) در دوران جنگ جهانی دوم، حدود سال ۱۹۴۶.

این گلوله‌باران موجی از هراس از تهاجم در سراسر کشور ایجاد کرد و گمانه‌زنی‌ها درباره آن‌چه نیروهای محور می‌توانستند در خاک آمریکا انجام دهند، بالا گرفت. خطر آتش‌سوزی‌های ویرانگر بسیار جدی به نظر می‌رسید. نه‌تنها مردان محلی به جای مراقبت از آتش‌سوزی‌ها، به جبهه می‌رفتند، بلکه مهار حریق هم همیشه یک مسئله محلی تلقی می‌شد.

اگرچه از اوایل سده بیستم، بودجه فدرال به مقابله با آتش‌سوزی جنگل‌ها اختصاص می‌یافت، اما هیچ تلاش ملی منسجمی برای مبارزه با آتش‌سوزی جنگل‌ها وجود نداشت. همین گلوله‌باران الوود برای ایجاد یک همکاری جمعی کافی بود.

در سال ۱۹۴۲، سازمان‌های جنگل‌داری ایالتی به همراه «سازمان جنگل‌داری آمریکا» (Forest Service) به «شورای تبلیغات جنگی» که تازه تأسیس شده بود، پیوستند و «برنامه همکاری در پیشگیری از آتش‌سوزی جنگل‌ها» را راه‌اندازی کردند.

این برنامه بر تبلیغات خدمات عمومی متمرکز بود و به‌زودی پوسترهایی در سراسر کشور منتشر شدند که از مردم می‌خواستند با جلوگیری از آتش‌سوزی جنگل‌ها به تلاش جنگی کمک کنند. در سال ۱۹۴۴، این برنامه از یک نماد مشهور، یعنی «بامبی» محصول دیزنی، به عنوان چهره تبلیغاتی خود استفاده کرد. اما دیزنی این شخصیت را تنها برای یک سال در اختیار برنامه گذاشت.

«آلبرت استیل»، هنرمندی که به خاطر تصویرگری حیوانات بامزه شهرت داشت، جای خالی را پر کرد. او اولین پوستر را با طرح یک خرس کاریکاتوری ساخت که روی آتش کمپ آب می‌ریخت. سازمان جنگل‌داری این شخصیت را به افتخار «اسموکی جو مارتین»، یکی از اسطوره‌های آتش‌نشانی که معاون رئیس آتش‌نشانی نیویورک بود، نام‌گذاری کرد.

در سال ۱۹۵۰، یک توله‌خرس واقعی که در جریان آتش‌سوزی جنگلی در نیومکزیکو نجات یافته بود، به سرپرستی سازمان جنگل‌داری درآمد، نام «اسموکی» را گرفت و به باغ وحش ملی منتقل شد. در طول ۲۶ سالی که این خرس در باغ وحش بود، به نماد ملی تبدیل گشت — و عبارت «فقط تو می‌توانی از آتش‌سوزی جنگل‌ها جلوگیری کنی» به یک شعار ملی شناخته‌شده مبدل شد.

این توله‌خرس زخمی که در سال ۱۹۵۰ از یک آتش‌سوزی جنگلی در کوهستان‌های کاپیتان در نیومکزیکو نجات یافت،

«اسموکی خرس» نامیده شد، به افتخار نماد محبوب سازمان جنگل‌داری آمریکا

از قضا، تنها تلاش‌های واقعی دشمن برای به آتش کشیدن جنگل‌های آمریکا، همگی ناموفق بودند. بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵، بیش از ۹ هزار بالون آتش‌زای ژاپنی بر فراز غرب آمریکا پرتاب شد، اما این سلاح‌ها تلفات بسیار کمی برجای گذاشتند و خسارت آتش‌سوزی آن‌ها حتی ناچیزتر بود.

در طول ۷۵ سال بعد، پیام «اسموکی خرس» درباره پیشگیری از آتش‌سوزی جنگل‌ها، آگاهی عمومی را نسبت به خطرات رها کردن آتش بدون مراقبت به طرز چشمگیری افزایش داد — اما به عقیده بسیاری، باعث شد افکار عمومی به هر نوع سوختنی (ازجمله آتش‌سوزی‌های کنترل‌شده) روی خوش نشان ندهد.  این خرس به طرز طعنه‌آمیزی باعث شد جلوی آتش‌سوزی‌های عمدی و برنامه‌ریزی‌شده گرفته شود، در حالی که همین آتش‌سوزی‌های کنترل‌شده میزان بوته‌های قابل اشتعال را کاهش می‌دهند و به رشد دوباره جنگل‌ها کمک می‌کنند.

اگرچه پیام اسموکی بعداً به‌روز شد و به جای «آتش‌سوزی جنگل‌ها» از «آتش‌سوزی‌های طبیعی» (آتش‌سوزی در عرصه‌های باز) استفاده شد و ضمن تأکید بر پیشگیری از «آتش‌سوزی‌های ناخواسته و برنامه‌ریزی‌نشده در فضای باز»، از آتش‌سوزی‌های تجویزی (کنترل‌شده) هم حمایت کرد، با این حال «اثر اسموکی خرس» همچنان به عنوان عاملی شناخته می‌شود که جنگل‌های آمریکا را در برابر تغییرات اقلیمی شکننده‌تر کرده است.

منبع: خبرآنلاین