شک نکنید بعضی از منتقدان تیم ملی به قلعه‌نویی و جایگاه او حسادت می‌کنند/ می‌گویند امیر سرمربی نباشد چون ما از او خوشمان نمی‌آید!

نتایج تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ و حواشی که پس از آن به وقوع پیوست، همچنان یکی از سوژه‌های فوتبال ایران محسوب می‌شود.

بیا بازی ببین

ماینکرفت | هیچی نگفت... یواشکی وین گرفت!	روبلاکس | رفتیم اسکویید گیم، دیگه رفاقتی باقی نموند...	ماینکرفت | بدوارز یا فیلم
ماینکرفت | پیکار سه نوب با دراگون... | بقا با رفقا قسمت ۹ (پارت آخر)	ماینکرفت | کی فکرشو میکرد توی بدوارز انقدر کمپ جوابه!!!	روبلاکس | با دوستم رفتیم گرنی، ولی انتظار اینو نداشتیم!

در همین رابطه رضا حسن‌زاده مدافع اسبق استقلال و تیم ملی که در هر دو تیم با امیر قلعه نویی نیز همبازی بوده، پیرامون ماجراهای اخیر حرف‌های خاصی به خبرورزشی زد که توصیه می‌کنیم خودتان آنها را دنبال کنید:

• امیر قلعه نویی رفیق من است و گاهی اوقات شما باید از رفیق خودتان در روزهای حساس دفاع کنید. همه ما فوتبال بازی کرده‌ایم و شرایط را کاملاً درک می‌کنیم. مطمئن باشید اگر وضعیت کشور در ماه‌های منتهی به جام جهانی جنگی نمی‌شد، امیر می‌توانست بازی‌های تدارکاتی بیشتر و بهتری انجام بدهد، در چنین فضایی قطعاً بازیکنان جوان هم فرصت پررنگ‌تری برای نشان دادن توانایی‌های خود پیدا می‌کردند و این انتقاد که میانگین سنی ایران بالا بود، تا این اندازه خود را نشان نمی‌داد ولی وقتی شرایط کاملاً غیر عادی شد و ما نه تنها برای انجام دیدارهای تدارکاتی بلکه حتی برای مسافرت هم به مشکل برخوردیم، باید سطح توقع و انتظارات خودمان را با واقعیت موجود منطبق کنیم.
• در همان اردوی نوروزی تیم ملی بازیکنان اصلاً تمرکز کافی را نداشتند چون مملکت درگیر جنگ بود و آنها جدا از بحث نگرانی برای خانواده‌های خود، اتفاقات تلخی همچون حمله به مدرسه در میناب را دیده بودند و دلشان به درد آمده بود. در این وضعیت نباید توقع داشته باشید که یک فوتبالیست بتواند با تمام وجود بازی کند. بازیکنان هم آدم هستند و احساسات دارند.
• برخی از منتقدان امیر قلعه نویی بهتر است سابقه خود در مربیگری را هم نگاه کرده و پس از آن با عدل و انصاف حرف بزنند. نمی‌شود بگوییم که چون من از امیر قلعه نویی خوشم نمی‌آید، او نباید سرمربی تیم ملی باشد!
• بعضی از منتقدان تیم ملی به امیر قلعه نویی و جایگاهی که در اختیار دارد، حسادت می‌کنند. این حقیقتی تلخ اما در عین حال غیر قابل انکار است.
• در کنار همه این موارد، رفتاری که علیرضا بیرانوند با علی دایی انجام داد را اصلاً قبول ندارم و تایید نمی‌کنم چون احترام گذاشتن به پیشکسوتان اصل بسیار مهمی در فوتبال است. علی دایی و کریم باقریش اشخاص بسیار بزرگی در فوتبال ما محسوب می‌شوند و من با هر دوی این عزیزان در تیم ملی همبازی بوده‌ام بنابراین نمی‌توانم بپذیرم که به چنین بزرگانی توهین شود.
• بحث پاداش تیم ملی خیلی ساده و مبرهن است. چطور وقتی یک سرمربی خارجی چنین پولی را دریافت کند، می‌گوییم حقش بوده و مصوبه فدراسیون را دارد اما وقتی یک فرد ایرانی به آن دست یابد، همه داد و فریاد می‌کنند!؟

بیشتر بخوانید: لابد تیم ملی صعود می‌کرد به قلعه‌نویی استان هدیه می‌دادند/ گزینه خوب استقلال را تراکتور روی هوا زد/ پیشنهاد فدراسیون خوشمزه و خنده‌دار بود!